573 
van anderen te ignoreeren en het te doen voorkomen als- 
of er vóór hem geen ander was geweest. 
Maar, evenmin als de geschiedkundige opgaven of ver- 
zwijgingen van en over den arbeid van voorgangers, aan- 
nemelijk zijn in het groote werk over Java; — evenmin 
als men anachronistische, taalkundige en lands-historische 
voorstellingen in dit werk als aanneembaar mag stellen, — 
evenmin aannemelijk komt mij de theorie van Junghuhn 
voor over die »roodbaksteenen brokken”. 
De bewijsredenen voor ongeloof liggen in de lands- ge- 
schiedenis, en zeer nabij. 
Junghuhn zag als elk ander jong aangekomen Europeaan, 
die Java als een land in wording, — als onbeschaafd, — 
de menschen als mindere wezens beschouwt. Had hij in 
latere jaren die vroode baksteenen” weder opgezocht, — 
beter beschouwd, — de omstreken bezocht, — de lands- 
geschiedenis van nabij en zelf nagespoord, — dan zoude 
het vermaarde werk de onverschoonliĳjke fouten niet be- 
houden hebben, die reeds vele jaren te voren waren aan- 
gewezen door betere deskundigen. 
Daaronder is ook behouden: »de meening dat de stad 
»van Modjopait zouden hebben bestaan dáár, waar nu de 
„ruïnen van dien naam liggen, lang vóór dat in de 
„Javasche historiën dat Modjopait voor kon komen.” 
„Idem, de meening, dat de delta van Soerabaya, ge- 
zegd van de Brantas-rivier, — dat deel, waar nu de mod- 
derwellen liggen, — is ontstaan of ontstaan zoude zijn 
na den bouw der ruinen van Modjopait.” 
„Idem, de meening, dat die roode baksteenen op den 
heuvel »Poeloengan” ondergronds, — onderaardsch, — 
onderwaters, — tien uren afstands voortgewoeld zullen 
zijn, om door porien van gas opgeweld te worden.” — 
De plaats waar de modderwellen opborrelen, was voor- 
zeker vóór 600 jaren, tijdens het gebied van Djenggollo, 
reeds land. De nu ruïnen van Modjopait zullen wel later 
gebouwd zijn, want dit gebied ontstond na Djenggollo. 
