579 
komt, zakt men in den warmen modder, en klemt vast). 
Bij de mededeeling, dat de wel meer en sterker opborrelt 
bij vloedgetijde op zee, heeft J. een teeken van ongeloof 
en betwijfeling gesteld. Dit mogt hij in zijn werk voor 
„Europeanen” wel weggelaten hebben, ten zij hij van 
„Javanen” de waarheid niet aannam. 
De beschrijving van de hoofdborreling, de gasblazen, 
de opwelling en overvloeiĳing, — het bekken, is voor 
heden nog juist, maar doet ook de figuur No. 1 onaan- 
nemelijk zijn; want een aanblik als de afteekening, — 
van uit de hoogte, — de scherpe rand, en de nadering 
zijn onmogelijk. 
Die de hoogste plaats, het bekken, de schedel, van alle 
zijden beziet, merkt eene flaauwe, bolvormige, zacht-af- 
loopende helling en hoegenaamd geen platte, bekkenvor- 
mige kruin. Dat bekken te meten op 20 voeten is ge- 
waagd. Er is geen rand; geen bepaalde scheiding tusschen 
het vloeibare middendeel, — de meer uit dat midden 
liggende, papperige stof, en de meer uit dat deel liggende 
weeke modder, die allengs zich vaster voordoet. De be- 
schouwer kan niet meer nabij komen, in den droogen tijd, 
dat tot op 530 of 40 voeten van de zigtbaar vloeibare 
oppervlakte; en dan duiden de voetstappen reeds indruk- 
ken in den modder. In den regentijd is de nadering be- 
zwarend, om de gladheid, weekheid, bijna bodemloosheid. 
Die uit de hoofdwel water wil nemen, dient een flesch 
aan een langen bamboe te binden, en krijgt, door het 
noodzakelijk onwoelen van den modder, meer vaste stof. 
Zoo verkreeg ik %/, modder en !/, water. 
De bezoekers, als natuurkundigen van professie hierbo- 
ven genoemd, hebben hunne aandacht niet geschonken 
aan de volgende bijzonderheden: 
10. De voorheuvelen van den grooten modderheuvel, — 
