ö 
32 oncen water zoolang gekookt, tot dat het vocht op 
acht oneen was verminderd. Hierop filtreerde men het 
afkooksel door eenen doek en liet het bezinken. Noch 
in de kleur, noch in den reuk of smaak der beide de- 
cocta waren belangrijke verschillen waar te nemen. Al- 
leen schuimde het decoctum der alhier gebruikelijke 
Sarsaparilla, wanneer het geschud werd iets meer, dan 
dat van de nieuw aangekweekte. De scheikundige ken- 
merken waren mede voor beide dezelfde, namelijk: 
zonder reaktie op de reageerpapieren; door bijvoeging 
van alkaliën namen zij eene meer donkere kleur aan. 
Acetas plumbi en nitras prot. hydr. veroorzaakten ruime 
precipitaten. Door jodium-oplossing verkreeg men een? 
sterk blaauwen en door alkohol een’ witten nederslag. 
Chloridum ferri kleurde de afkooksels zwart. 
Het was thans gebleken, dat de beide sarsaparilla- 
soorten , kwalitatief weinig of niets verschilden. Om dus 
een werkelijk onderscheid daar te stellen en in eene juiste 
vergelijking te kunnen treden, was het noodig, eenige 
kwantitatieve bepalingen van hare gewigtigste bestand- 
deelen te bewerkstelligen, iets dat op de volgende wij- 
ze heeft plaats gehad. 
1. Bepaling van het water. 
12, 82 gr. Sarsaparilla, verloren, op 100 °C. gedroogd 
wordende, 2,05 gr. water. 
Bs 16°/ 
2. Bepaling van de minerale deelen. 
1, 91 gr. gaven na verbranding tot witwordens toe, 
0,358 gr. asch. 
== 4,526°/.. 
9. Bepaling van het zetmeel. 
