ï 
dierlijke kool worden ontkleurd, en hierbij heeft on- 
getwijfeld eenig verlies plaats gegrepen, dat natuurlijk 
uitsluitend drukt op het cijfer van genoemd bestand- 
deel. Lot droogwordens uitgedampt, konde men aan de 
wanden van het vat, waarin deze verdamping had 
plaats gegrepen, duidelijk de witte vederachtige kris- 
tallen waarnemen, doch de op den bodem liggende 
kristallen, waren nog een weinig gekleurd. Om even- 
wel verder verlies te voorkomen, heb ik deze niet meer 
door kool gezuiverd. Men hechte dus geen te absoluut 
vertrouwen aan dit cijfer, maar stelle zich liever voor, 
dat het gehalte aan Smilacine welligt 1°/, bedragen zal. 
De bekende reaktie's van zwavelzuur en zoutzuur op 
dit ligchaam waren zeer duidelijk; evenzoo het sterk 
schuimen der oplossing in water, wanneer deze geschud 
werd. 
De extraktiefstof, zooals ik die verkregen heb, na- 
melijk van zetmeel, planteneiwit en plantenlijm bevrijd, 
is bruin van kleur en eenigzins korrelig van zamenhang. 
Hare smaak, welke eerst zoetachtig is, wordt later bit- 
ter en een weinig scherp. Aan de lucht blootgesteld 
vervloeit zij een weinig, waartoe de voorhanden zijnde 
chloruren van kalk en magnesia zeer zeker het hunne 
bijdragen. In dien siroopachtigen toestand veertien 
dagen in een onbedekt vat gelaten, was er na ver- 
loop van dien tijd, nog geen spoor van schimmel te 
ontdekken. 
Ik zal thans overgaan om de analyse van de mine- 
rale deelen der Sarsaparilla op te geven. Ruim 44°/ be- 
dragende, kon het van belang geacht worden, ook hun- 
ne zamenstelling te leeren kennen. 
