zoo ver af gelegen gebergte. De europesche ambte- 
naren van het gewestelijk en plaatselijk bestuur, be- 
nevens de ijverige regent van Bandong hadden niets 
verzuimd, wat kon bijdragen om het korte verblijf van 
Toean besar *) te Pangalengan zoo aangenaam moge- 
lijk te maken. De javasche hoofden waren allen zeer 
vereerd met het bezoek en alle, groot en klein, waren 
in eene vrolijke stemming. De gamelan werd aan alle 
kanten gehoord en de ronggeng’s (overgeblevene na- 
bootsing der indische bajaderen), ofschoon zij naar on- 
zen smaak geene Jenny Lind’sche musculi ecrico-thy- 
reoidei en arytaenoidei hebben, heten toch hare glot- 
tis galmen en wedijverden (zingend) met de weder ont- 
waakte paauwen, wier accompagnement uit de omlig- 
gende wouden hoorbaar werd. 
Toen zijne excellentie en wij, die de eer had- 
den hem te vergezellen, in den vroegen morgen van 
den 30sten daaraanvolgende te paard stegen, om de 
kina-plantsoenen in oogenschouw te nemen, teekenden 
de. thermometers 8,00° Celsius. De weg voert van den 
pasanggrahan aanvankelijk oostwaarts in eene regte rig- 
ting langs den linker of zuidelijken oever van de Tji- 
Soerili-kloof en nadat men deze laatste is overgetrok- 
ken, loopt bij in dezelfde rigting verder tot aan de 
grens der koffijtuinen, één paal van den pasanggrahan 
verwijderd; van hier echter voert hij in eene oostnoord- 
oostelijke rigting nog één paal verder door het oor- 
spronkelijke woud heen tot aan het eerste kinaplant- 
soen, 'Ìjiniroean genaamd, hetwelk gelegen is ter hoog- 
(*) Toean besar, woordelijk: Groote heer. Zoo wordt de gou- 
verneur generaal door de inboorlingen bij voorkeur genoemd. 
