55 
geen dienstig geacht kon worden, om de Kinaboom- 
pjes doelmatig te behandelen en tegen schadelijke uitwen- 
dige inwerkingen te beveiligen. Gedurende het ver- 
der rijden werd aan zijne excellentie tevens het sprekende 
bewijs geleverd dat die zware, uit jonge boomstammen 
of dikke boomtakken vervaardigde heiningen, rondom 
elken Kinaboom afzonderlijk, geene onnoodige toegift 
konden geheeten worden. Groote hoopen mest van 
rhinocerossen, Badak der Sundanezen (Rh. sundaicus 
G. Cuv.) versperden hier en daar den weg, die nog 
bovendien door de voetsporen dezer plompe dieren 
en van die der wilde stieren, Baunteng (Bos sundaicus 
Schl. & M.)op talrijke plaatsen geheel en al gescheurd 
en met ingetrapte holen en groeven voorzien was. Op 
andere plaatsen hadden hem de Segoeng’s (Mydaus me- 
lieeps Horsf.) omgewroet, die nog gevaarlijker voor de 
jonge Kinaboomen zijn dan gene, dewijl zij hun voed- 
sel, insektenlarven en voornamelijk regenwormen, in de 
aarde zoeken, die zij met hunnen langen snuit en hunne 
tot het graven en wroeten ingerigte voorpooten opdel- 
ven en waarbij zij de wortels beschadigen. HFene uiterst 
scherpe, doordringende, knoflookachtige reuk die in 
sommige streken van den weg werd bespeurd, ver- 
ried telkens de nabijheid van deze kleine dassen, die 
in holen onder ‘oude boomstammen en wortels huizen, 
maar die men even zoo zelden te zien krijst, als eenig 
ander dier van de vroeger genoemde grootere soorten. 
Deze laatstgenoemde dolen alleen des nachts rond. 
Over dag, het meest nog ’s morgens en ‘savonds, ver- 
neemt men slechts somwijlen het ruwe geschreeuw van 
een AKidang (Cervus muntjace Schreb.), of men hoort 
het roepen der Oewáh- apen (Hylobates leuciscus II.) 
