4 
57 
te zien. Er verhieven zich, naar de wetten der perspek- 
tief kleiner wordend, stammen achter stammen; zij 
rezen als zuilen opwaarts tot aan het groene dak dat 
zij schraagden en waarvan nu de oppervlakte steeds lich- 
ter en lichter door de zon werd beschenen en verwarmd. 
Maar de stralen der zon drongen niet, dan in smalle lij- 
nen of strooken door het gebladerte en bereikten slechts 
als afzonderlijke korte radiën den woudbodem, waar 
nog enkele arbeiders bezig waren het onkruid te wie- 
den, ginds andere om houten staken in te heijen ten 
behoeve van nieuwe pengkongs, of zich boven een klein 
vuurtje te verwarmen en rijst te koken in potjes, die 
zij hadden medegebragt. Boven in het bladerenge- 
welf klonk het liefelijke gezang der Euterpe philomela, 
die zich door het levendige gewoel op den woudbodem, 
door deze nabijheid der menschen geenszins had laten 
verjagen —en in het nabij zijnde, niet gekapte kreu- 
pelhout werd van tijd tot tijd de helder klinkende, in 
een opstijgenden rhythmus steeds krachtiger wordende 
slag der Poejoe-gonggong’s gehoord. Honderde van 
andere vogels kweelden en floten overal, eekhorentjes 
(Hylogale- en Sciurus-soorten) sprongen in het rond en 
uit de hoogste, het dikst bebladerde kruinen der boo- 
men drong de diepe bastoon — hoeh — hoeh — hoeh — 
eener groote soort van duiven, Kedantja (Columba aenea 
Lath.) dof galmend naar beneden *). 
In dit schoone, romaneske gedeelte van het woud, 
*) De eenigzins kleinere C. lacernulata Temm. is, volgens de 
verzekering der inboorlingen, het wijfje der C. aenea en wordt 
door hen insgelijks Kedandja geheeten. Beiden komen steeds te 
zamen voor. 
