is ï 
pi 
81 
tal individuën van alle op Java aanwezige soorten of 
verscheidenheden, die ik proefsgewijs hooger heb ge- 
plant, om den invloed die door de ijlere en droo- 
gere lucht en de verminderde temperatuur op de ver- 
schillende aangekweekte soorten zoude kunnen worden 
uitgeoefend , proefondervindelijk en bij tijds te leeren 
kennen. Daarom heb ik ook eenige Calisaya's op eene 
hoogte van bijne 7000 voeten geplant en ben, over X 
algemeen, waar de plaatselijke omstandigheden geene 
groote keus gedoogden, liever Aooger gegaan dan de 
voor Zuid-Amerika bij de verschillende Kinasoorten 
opgegevene grenzen zijn, dan dat ik had kunnen be- 
sluiten, beneden deze grenzen te blijven staan. De 
door den heer Hasskarl aangelegde plantsoenen liggen 
toch reeds of aan den laagste grens van die hoogte- 
gordels (ter hoogte van 4800), of zelfs nog bereden 
de laagste Zuid-Amerikaansche grenslijn (ter hoogte 
van 4400 voeten). 
Dat ik volgens de opgegevene schaal liever fe oog 
dan te laag geplant heb, schijnt geregtvaardigd te moe- 
ten worden. Dit geschiedt eenvoudiglijk door de aan- 
haling dat de kinabasten, volgens de verzekering der 
meeste reizigers welke gelegenheid hadden zich volle- 
dig en grondig met het onderwerp bekend te maken, 
des te krachtiger of werkzamer zijn, hoe hooger gele- 
gen en kouder—en des te onwerkzamer, hoe lager 
gelegen en warmer de landstreek ís waar de boo- 
men groeijen. Reeds A. Von Humboldt laat zich in 
dien geest uit op verscheidene plaatsen die ik echter 
niet aanhalen kan, uithoofde ik zijne werken niet ter 
hand heb. De nieuwste Kina-onderzoeker Weddell 
laat het vraagstuk in eene noot op bladz. 58 van zijne 
IV® SERIE DL. I. 6 
