96 
wel van de soort Calisaya, als de z. g. ovata, die hunne 
bladen slap laten hangen en dreigen te verwelken. 
Thans viel mij de taak te beurt, om zijne excel- 
lentie bekend te maken met de oorzaken der het laatst 
onder 3 en 4 aangehaalde verschijnselen (oorzaken die 
na gedaan onderzoek, deels als zeker zijn waargeno- 
men , deels als waarschijnlijk slechts voorondersteld wor- 
den) en als welke ik beschouw: 
1° Het gebrek van beveiliging tegen de werking van 
de brandende zonnestralen, waaraan deze jeugdige boo- 
men die in hun vaderland in de donkerste schaduwen 
der bosschen opgroeijen, hier den geheelen dag door 
zijn blootgesteld; want zelfs Dadapboomen die men be- 
proefd had, ten behoeve van het schaduwgeven te plan- 
ten, hebben hier niet willen gedijen. 
2° De ongunstige gesteldheid des bodems. Deze be- 
staat slechts uit eene zeer dunne laag vruchtbare aar- 
de (boschaarde, humus) die gewoonlijk 1 tot 14, zel- 
den 2 voeten dikis en dieop vele plaatsen geene groo- 
tere dikte heeft dan 4, ja slechts 4 voet en die boven- 
dien nog dikwerf met een groot aantal kleine hoekige 
steentjes (vulkanisch gruis, rapilli) vermengd is. Onder 
deze oppervlakkige laag losse aarde wordt een tufach- 
tig bruinachtig-geel konglomeraat gevonden, dat zoo hard 
als kompakte rots en voor alle wortels geheel ondoor- 
dringbaar is. Het heeft zonder twijfel een’ vulkanischen 
oorsprong en is vermoedelijk als een modderstroom uit 
den krater gevloeid. Zoodra nu de Kinaboomen eene 
zoodanige hoogte verkregen hebben dat hunne, naar 
evenredigheid tevens langer gewordene wortels dieper 
dan l of 14 voet in den bodem dringen, waar zij dan 
