Sf 
dien ondoordringbaren tufsteen (Zjadas *) der Sunda- 
nezen) ontmoeten, dan vangen de boonien aan te suk- 
kelen, hunne bladen verwelken van lieverlede, han- 
gen slap afwaarts en eindelijk verdort de boom. Al- 
leen door eene spoedige verplaatsing in eene betere 
soort van bodem zijn eenige er van gered kunnen 
worden; ieder lezer zal echter gereedelijk toestaan dat 
eene verplaatsing van 5 tot 12 voeten hooge boomen, 
waarvan zich de wortels reeds ver naar alle kanten 
hebben uitgebreid, eene gewaagde onderneming en moei- 
jelijk is. Vele van die boomen hebben hun behoud al- 
leen aan die gelukkige omstandigheid te danken dat 
de Tjadaslaag, ofschoon zeer gelijkvormig en op groote 
afstanden heen over alle oneffenheden van den bergrug 
uitgebreid, als het ware uitgegoten zijnde, — niet te 
min hier en daar afgebroken, met tusschenruimten 
voorzien, als van gaten doorboord is. Hoewel hare 
dikte niet meer dan eenige voeten bedraagt, vertoont zij 
eene duidelijke onderafdeeling of laagsgewijze verdeeling 
en heeft eene effene oppervlakte. Zij rust op eene 
%) In andere deelen van dit eiland Padas of Wadas geheeten. 
De inboorlingen van Java die, vooral de Sundanezen, voortreffelijke 
botanici en zoölogen zijn en de Flora en Fauna van hun land 
volledig kennen , zijn zeer slechte mineraloogen en onderscheiden niet 
meer dan 2 soorten van gesteente-, als 1° Batoe itoep (letterlijk 
levende of frissche steen) waartoe alle pyrogene en in het al- 
gemeen kristalachtige steensoorten behooren, b. v. basalt, tra- 
chiet, porfier; en 2°. Tjadas waartoe alle conglomerata, van den 
fijnsten zandsteen tot den grofsten puddingsteen, en in het alge- 
meen alle uit water afgezette steensoorten , bij gevolg kleilagen door 
hen gerekend worden. Behalve de genoemde soorten onderscheiden 
zij alleen nog kalksteen: Batoe kapoer. 
IV SERIE DI. 1. 7 
