128 
menschen zijn op reizen in het gebergte de er- 
barmelijkste en ellendigste, die ik uit eigen ervaring 
in den Indischen Archipel heb leeren kennen en staan 
ver beneden de Batta’s op Sumatra. Eene bijge- 
loovige vrees voor tijgers had zich zoodanig van hen 
meester gemaakt dat zij, zonder ons bijzijn, geene 
honderd passen verin de wildernis durfden door te drin= 
gen en, wanneer wij bij hen waren, in plaats van als- 
dan ferm in het kreupelhout te kappen en in de 
gebaande bres vlug voorwaarts te gaan, gedurig 
omkeken om te zien, of wij met onze geweren ook 
digt genoeg op hunne hielen waren. In vergelijking 
met Aen zijn de Soendanezen voortreffelijke menschen. 
Zij (de Madoerezen) waagden niet eens den naam w tij- 
ger” (matjan) in dit gebergte uit te spreken, maar 
bezigden in plaats daarvan, vrij beleefd, allerhan- 
de titels, als Kiai of Kandjeng, en andere vleitaal 
meer. Toen wij eens ’savonds, een tijger voor ons 
uit in de maneschijn ontwaarden en naar onze ge- 
weren grepen om te vuren, deden zij alle mogelijke 
moeite om ons daarvan af te houden en — vielen op 
hunne knieën om te bidden, in plaats van hunne lan- 
sen te gebruiken. Zoo ook trachtten zij ons in den 
beginne wijs te maken, dat ons stellig een of ander 
ongeluk zoude overkomen, indien wij een van die 
duizende herten doodden, die wij hier overal zagen 
rondloopen of grazen, omdat die herten aan wv den tij- 
ger” behoorden, den eigenlijken heer en eigenaar 
van dit hoogland. Maar toen wij geen acht op hunne 
waarschuwing sloegen, hielden zij ongeveer volgen- 
de aanspraak aan den (onzigtbaren) tijger: w Och! 
lieve heer Papa, neem het ons toch niet kwalijk dat 
