185 
bleek dat de aardlaag, waarin al die boomen hunne 
wortels hadden uitgebreid, niet dikker was dan eez 
halve, tot hoogstens drie vierde voet!, waaronder zich 
eene ondoordringbare 'fjadasbank bevond, zoo hard als 
de hardste rots, op de oppervlakte waarvan de wor- 
tels als een netwerk horizontaal en plat uitgebreid la- 
gen. Slechts enkele begunstigde van die Kimaboomen 
hadden gelegenheid gehad met eez of eez paar van 
hunne wortels door eene smalle opening in den Tja- 
das, als door eene put, tot op eene grootere diepte 
door te dringen en af te dalen in eene taaije, vulkani- 
sche klei van witte of geelachtige kleur, waarin zij 
à 4 voeten diep vervolgd konden worden. 
Dat de Kinaboomen op een’ zoodanigen bodem — en 
daarenboven nog den geheelen dag aan de brandende 
stralen der zon blootgesteld — langzamerhand uitsterven 
en, die in’t leven bleven, verwelken zouden, kon zon- 
der veel scherpzinnigheid voorspeld worden. Er werd 
derhalve tot de verplaatsing er van besloten. 
Aanvankelijk bragt ik deze ten uitvoer door middel 
van twee halfkringvormige, één voet breede hoepels van 
plaatijzer en drie lange en smalle platen van ijzer die 
daaronder (over den T'jadas heen) geschoven konden wor- 
den, op welke wijze zij veilig zonder verbrokkeling der 
aarde konden verplaatst worden. Maar aangezien eene 
aardschijf van meer dan vier voeten middellijn, zelfs door 
50 koeli’s, het gebergte opwaarts op die smalle paden 
niet meer vervoerbaar bleek te zijn en de Kinawor- 
tels door de Tjadasbank belet in de diepte door te 
dringen, zich naar alle kanten toe verder dan 3 voeten 
ver uitstrekten, dus eene peripherie van meer dan 6 
voeten middellijn besloegen, gingen bij het afsteken der 
