187 
den krandjang vast en één of twee (naarmate de boom 
kleiner of grooter en zwaarder is) houden met hunne 
handen den stam overeind. Aan de nieuwe kuil ge- 
komen, wordt het mos dat de wortels in den kran- 
djang bedekt, verwijderd. Uit den bodem der kuil ver- 
heft zich een uit losse aarde gevormde kleine kegel, 
waren de spits eene gelijke hoogte heeft als de begane 
grond. Op deze spits wordt om het onderste gedeelte 
van den Kinastam (die op de tjadasbank geene pex- 
wortels heeft kunnen vormen, maar alleen peripherische 
wortels heeft) geplaatst. Een man houdt den stam over- 
eind en een tiental andere werpt van alle kanten met 
de handen losse aarde toe, waarmede de kinawor- 
tels van lieverlede worden bedekt, totdat — onder 
meermalen herhaald begieten en vast drukken of vast- 
treden der aarde, alsmede besproeijen van den gehee- 
len boom — eindelijk de geheele kuil is gevuld. 
Op deze wijze reeds 15 van de grootste boomen (die 
met de aardkluit geheel niet vervoerbaar zouden zijn 
geweest) verplaatst, met dat gevolg dat geen enkel blad 
er van slap is geworden. 
Deze methode waarbij de boomen geene wortels ver- 
liezen, dus op hun nieuwe standplaats stellig spoediger 
en krachtiger zullen opschieten dan de overige, heeft 
nog bovendien dat groote, dubbele voordeel: 1° dat 
men daarbij volkomen zeker is, geene verrotte stuk- 
ken hout met woekerzwammen (Rhizomorphen) mede 
te kunnen verplaatsen, die bij de andere methode ligt 
in de aardkluit steken blijven, en 2° dat het vervoer 
vooral op moeijelijke smalle wegen bergopwaarts veel 
gemakkelijker is en de geheele verplaatsing veel min- 
der tijd kost. Br is maar eenige handigheid en spoed 
10 
