152 
Daar nuin Europa dat gas vrij wat meer waarde heeft 
dan de overblijvende koaks en bovendien, daar het 
gas, wanneer de steenkool alleen tot verwarming ge- 
bruikt wordt mede als vlam warmte geeft, zoo her- 
haal ik dat, om de waarde eener steenkoolsoort te 
leeren kennen, de bepaling van het koolstofgehalte 
in de eerste plaats van gewigt is. Bepaalt men dan 
bovendien het koaksgehalte zoo zal men kunnen oor- 
deelen of de steenkoolsoort eene rijke gaskool is, dan 
wel of hij geschikt is tot verwarming onder den stoom- 
ketel of in smidsvuren. Een groot verschil tusschen 
het koolstof- en koaksgehalte bewijst natuurlijk, dat 
er bij de gloeijing buiten toetreding van lucht (drooge 
destillatie) veel koolstof als gas en dus gebonden aan 
waterstof of zuurstof uit de kool zelve ontweek, en 
dat die soort dus eene gaskool was, terwijl een gering 
verschil tusschen beide een kool meer geschikt tot ver- 
warming aantoont. 
Dat nu verder voor eene gaskool de juiste bepaling 
van het gehalte van waterstof en zuurstof mede van 
gewigt is, omdat voor het gaslicht waterstof vereischt 
wordt en zuurstof slechts nadeel geeft, lijdt geen twijfel. 
De bepaling echter van de drie genoemde voorname 
bestanddeelen, koolstof, waterstof en zuurstof vordert de 
uitvoering eener zoogenaamde elementair analyse; maar, 
daar bij het mijnwezen, door het gemis van een wel inge- 
rigt laboratorium, voor als nog geene gelegenheid bestaat 
voor een zoo veel zorg vereischend onderzoek, heb 
ik mijne toevlugt moeten nemen tot het volgende meer 
eenvoudige hulpmiddel. 
De proef, waaraan ik de engelsche en de 5 indische 
koolsoorten heb onderworpen, is die van Berthier; het 
