166 
leeren kennen moet men dus de zeester zelve geopend 
hebben. (Of deze zelfde soort van Oxybeles ook in 
Holothuriën is gevonden geworden, is mij onbekend). 
Zooveel is dus zeker, dat het diertje het grootste 
gedeelte van zijn leven in de maagholte dier zeesterren 
doorbrengt, en slechts zelden zich buiten dezelve begeeft 
(waarschijnlijk des nachts). Dat dit echter van tijd tot 
tijd geschiedt, is mij twee keeren duidelijk gebleken, 
toen mij vele dier zeesterren levend gebragt werden, 
en ik 2 op den oogenblik bekwam, dat het vischje met 
een gedeelte van zijn ligchaam nog buiten de holte van 
de zeester, en op den oogenblik van het binnenkrui- 
pen zich bevond. Hierdoor is het mij duidelijk gewor- 
den dat het vischje niet altijd in de holte van de zee- 
ster verblijft, maar tevens ook hoe het en op welke 
wijze het naar binnen komt. Dit geschiedt langs eene 
der sleuven welke zich aan de onderzijde der stralen 
bevinden en naar de mondopening geleiden. Deze 
sleuven namelijk kunnen zich door het terugtrekken 
der ambulacra zoo ver openen, dat er ruimte ge- 
noeg overblijft voor het slanke ligchaam van Oxybeles. 
Hierdoor is te gelijker tijd bewezen, dat (zooals ie- 
mand beweren wilde) het vischje niet toevallig als voed- 
sel in de maagholte komt en door toeval in leven 
blijft. Van een toeval kan hier geen sprake zijn. 
Snijdt men eenelevende Culcita open, dan ziet men 
dat het vischje vrij in de ligchaamsholte van het dier 
verblijft en zich vrij beweegt. Brengt men het naar 
buiten d. 1. wit de holte van de zeester, dän ont- 
waart men dat het onmiddellijk de door de zon be- 
schenen plaatsen verlaat en schaduw zoekt. Luaat men 
de 2 nog levende helften van Culcita in zeewater, dan 
