Je 
N 167 
zal men spoedig zien, hoe het vischje alle pogingen 
aanwendt om in de holte van de zeester te geraken. 
Aan het licht blootgesteld zijnde, is het onrustig en 
zijne iris trekt zich op het maximum te zamen. 
Het is mij nooit voorgekomen, dat ik twee vischjes 
ter gelijker tijd in eene en dezelfde zeester gevonden 
heb. 
Bij de meeste vischjes vond ik de maagholte le- 
dig, slechts bij een gevuld. De maaginhoud had het 
aanzien van een’ vetklomp en bestond uit halfver- 
teerde spierzelfstandigheid. Onder het mikroskoop ge- 
bragt, konde ik namelijk de in ontbinding verkeerende 
dwars gestreepte spiervezelen onderscheiden. Of deze 
spiervezelen van een weekdier of wel van een gewer- 
veld dier afkomstig waren zoude ik niet met be- 
paaldheid kunnen zeggen, doch ben ik van meening , dat 
het de spierzelfstandigheid van een’ visch was, uithoofde 
de volkomene overeenstemming der elementaire deelen 
met de spieren van die visschen , welke ik mikroskopisch 
heb onderzocht. 
Door deze omstandiggeid werd dus bewezen, dat 
zich de visch niet van den chylus der zeester voedt, 
maar wel van een aan de overige visschen analoog voed- 
sel leeft. Of hij echter de vischjes verslindt, die der 
zeester zelve tot voedsel dienen, moet nog door ver- 
dere onderzoekingen worden bepaald. 
Door mijne waarnemingen is dus vastgesteld : 
1. Dat Oxybeles gracilis geen ware parasiet is. 
2. Dat hij het grootste gedeelte van zijn leven in de 
maagholte van Culcita discoidea doorbrengt. 
3. Hiervoor pleit ook de buitengewoon bleeke kleur 
van het vischje. 
