174 
en de Kommissie van het Annuaire des Eaux de la 
France beweren, dat oplosbare aardzouten niet te gelijk 
met alkalische karbonaten kunnen voorkomen. De heer 
Altheer vermeldt bovengenoemd feit in een zijner on-= 
derzoekingen over mineraalwater en geeft op, dat wel 
degelijk de mogelijkheid bestaat van het zamen in op- 
oplossing zijn van kalkzouten met koolzure potasch of 
soda. 
Behalve de reeds opgenoemde stoffen bevonden zich 
nog in de drie wateren chloorsodium en geringe spo- 
ren van potaschzouten, waarschijnlijk wel van koolzure 
potasch. De hoeveelheid alkaliën dezer drie wateren 
scheen weinig verschil op te leveren. 
Jodium en bromium waren niet in deze wateren voor- 
handen. Phosphorzuur kon naauwelijks door molyb- 
daenas ammoniae worden aangetoond. 
Om ammonia op te sporen, heb ik mij bediend 
van een reagens, hetgeen op de volgende wijze ver- 
kregen is: | 
Het gele precipitaat, verkregen door molybdaenas 
ammoniae met een phosphorzuur zout te vermengen, 
werd langen {ijd loeid om al de ammonia uit te 
drijven; hierdoor wordt het poeder een weinig groen 
gekleurd door gedeeltelijke reduktie van het molyb- 
deenzuur. Na bekoeling wordt dit poeder met kool- 
zure soda behandeld en gefiltreerd, waardoor men eene 
groene vloeistof verkrijgt. Wordt deze vloeistof nu met 
salpeterzuur van 1,35 S. G. verzadigd, dan wordt de 
vloeistof geel gekleurd. Deze vloeistof nu is even zoo 
gevoelig op ammonia-zouten, als het molybdaenas 
ammoniae op phosphorzure zouten. Door dit reaktief 
werd alleen ammonia gevonden in B en C. 
Se 
skfe) 
