298 
als in het wilde ziet schermen, even als of de plan- 
ten gelijk menschen of dieren in eene luchtdigt ge- 
slotene kamer, in den eigenlijken zin konden ver- 
stikken, is het toch onloochenbaar dat de onderste 
bladen van het reeds ver gegroeide riet, niet meer regt- 
streeks door de zon beschenen wordende, ook ophou- 
den het koolzuur der lucht te ontledenen dat dit, ge- 
voegd bij de koolzuurontwikkeling der rottende plant- 
aardige overblijfsels boven op den grond, het onderste 
gedeelte van het bijna rijpe riet in meer en meer on- 
gunstigen toestand brengt, zoo de luchtbeweging er niet 
ras genoeg voortgaat. Naarmate het riet rijp wordt, 
nadert het meer en meer tot het gebied van zuiver 
chemische werkingen en wordt daardoor meer en meer 
toegankelijk voor ziekten, gelijk dit ons door zoo vele 
voorbeelden uit de geschiedenis der plantenkultuur ge- 
leerd wordt. 
De ziekte was hier de verrotting, de overplaatsing 
van den toestand van een aangetast op een nog ge- 
zond voorwerp; en de naaste oorzaak daarvan was: te 
weinig luchtbeweging tusschen het riet; — de verwij- 
derde te geringe plantwijdte op zulk een grond. 
Dat inderdaad de grond van deze bedding vrucht- 
baarder was dan die van de vorige blijkt onmiddel- 
lijk, zoo wij de opbrengst der onbemeste reijen, op bei- 
de met elkander vergelijken. Wij bekomen dan de 
volgende cijfers: 
De drie reijen der vorige bedding leverden gemiddeld 
247 n. € en per bouw berekend 55.700 n. ®. 
De twee reijen van deze bedding 838 n. ® en per 
bouw berekend 69,000 n. ®, derhalve een meerder be- 
drag van 24°/,. 
