908 
2 en 8, met die op lijn 12 en 13.—12 tegen over 2 stel- 
lende, blijkt het ons, dat het Soerabaja-riet, ofschoon 
gemiddeld minder zwaar van stok, toch door eene 
dubbel zoo groote uitstoeling, een ruim 60°/, hooger 
gewigt aan riet heeft opgeleverd dan het samarangsche, 
en zulks, niettegenstaande voor het laatste, door meer - 
dere uitsterving, grootere ruimte voor die uitstoeling 
ontstaan was. Daarbij was de verhouding van omge- 
vallen riet bij het samarangsche, met zwaardere stokken, 
ook het grootste. 
Dat dit riet thans voor andere soorten moet onder- 
doen in uitstoeling, terwijl het bij mijne vorige proe- 
ven, met name op den berggrond te Genteng, daarin 
verre de overhand had,‚—komt mij voor als een bewijs, 
hoezeer het verwisselen van de soort van gronden kan 
medewerken, om de goede hoedanigheden van eene riet- 
soort duurzaam te maken. De sawa-grond van hier 
heeft te veel overeenkomst met dien, waarop dit riet in 
Samarang geplant wordt, om niet de aanvankelijke 
verbetering op hooge en drooge gronden tegen te houden. 
De groote verhouding van omgevallen riet, die op 
het meerendeel der reijen hier bespeurd wordt, Is niet 
aan de guano toe te schrijven. Een blik op verschil- 
lende reijen toont dit aan, en wij zullen dit zoo straks 
nader doen zien. 
Rei 13 is naauwelijks tegen rei 3 te stellen, omdat 
op delaatste maar één stoel was blijven leven. Deze, 
zich in groote ruimte ontwikkelende, had daardoor een 
groot aantal stokken van zwaar riet uitgeschoten. Door 
dit voordeel is natuurlijk de produktie van riet per stoel 
hier verre het grootste, maar staat het ongelijk meer 
ten achteren per oppervlakte. 
