41 
In eene aan een eind digt gesmolten glazen buis 
verhit, werd het precipitaat eerst gecl gekleurd, ver- 
volgens bruinrood, smolt en sublimeerde zwavel, ter- 
wijl een wit residuum achterbleef, hetwelk onder gewone 
omstandigheden niet smeltbaar was. 
In een aarden kroesje verhit, smelt het precipitaat, 
ontvlamt, brandt met eene blaauwe vlam onder ver- 
spreiding van eenen zwaveligzuren reuk; het overblij- 
vende was eene aardachtige stof van eene grijsachtig 
witte kleur, die met gedestilleerd water behandeld, geene 
alkalische reaktie aan het water mededeelde, en met 
zoutzuur gedigereerd, geen zwavelwaterstofgas ontwik- 
kelde. 
Volgens een kwahitatief onderzoek bestond het pre- 
cipitaat uit zwavel, kiezelaarde, aluinaarde, ijzeroxyde, 
kalkaarde en water; voorts sporen van gips, bitteraar- 
de en organische zelfstandigheden. 
Kwantitatieve analyse. 
1. Bepaling van het water. 
8,074 grm. zwavelprecipitaat verloren bij 100°C, 
gedroogd aan gewigt 0,085 erm. 
100 grm. dus 1,1886 grm. water. 
2. Bepaling der kiezelaarde. 
9,395 grm. zwavelprecipitaat werden in een aarden 
kroesje verhit, tot al de zwavel verbrand was; de over- 
blijvende stof woog 0,640 grm., dus 18,85 percent 
bedragende en werd met genoegzaam koolzure soda 
gesmolten, de massa vervolgens met zoutzuur be- 
