3 
soorten |); van zes soorten kiemde het. Slechts van Geel Hawai-riet 
kreeg hij krachtige planten 2). Hiermede dus had Sorrweper in 1887 
bewezen, dat suikerriet kiembaar zaad kon voortbrengen. 
Men is zich, van toen af‚ met grooten ijver gaan toeleggen op 
het winnen van zaailingen van suikerriet. Het zaad of liever gezegd 
de vrucht werd het eerst beschreven en afgebeeld door BENECKE 3). 
Geheel onafhankelijk van SoLtTweper’s zaaiproeven zijn op Bar- 
bados door J. B. HARRrsoN en T.R. Boverr f) in het jaar 1889 riet- 
planten uit zaad verkregen. In 1890 waren op dat eiland reeds 2500 
zaailingen. 
Den eersten tijd had men op Java veel last van het doodgaan 
der kiemplantjes. De oorzaak hiervan was, dat men de kiemplantjes 
in zand kweekte en hen in de schaduw liet staan. 
MogerrE®) vond, in 1891, dat het voor de kiemplantjes noodig 
was hen in vette aarde en in de volle zon te laten opgroeien. Het 
resultaat hiervan was, dat hij het volgend jaar een vijfduizendtal 
zaadplanten, afkomstig van 38 rietvariëteiten, in den vollen grond 
kon overbrengen. ’ 
Op Java werd in dien tijd haast uitsluitend Zwart Cheribon 
verbouwd, dat zwaar van serehziekte te lijden had. Men ging zich 
daarom spoedig ten doel stellen door kruising rietsoorten te ver- 
krijgen, die een hooge suikerproductie zouden geven en tevens im- 
muun zouden zijn tegen serehziekte. Dit wilde men verwezenlijken 
door Zwart Cheribon, dat een hoog gehalte aan suiker in het sap 
bezit, te kruisen met voor serehziekte ongevoelige soorten. 
In het jaar 1893 kruiste Bourrcrus ©) op aanraden van MoqueTTE 
Zwart Gheribon met Canne-morte of Fidji en kreeg hieruit in dat 
jaar 21 zaailingen. Over het Fidji-riet schreef hij in 18947), dat deze 
1) De Java-rietplanter spreekt nooit over suikerrietvariëteiten, doch steeds over 
suikerrietsoorten. Waar hier dus in het vervolg over suikerrietsoorten wordt ge- 
sproken, worden bedoeld individuen, uit één zaadje ontstaan, behoorende tot de 
botanische soorten Saccharum officinarum, die steeds ongeslachtelijk dooe stekken 
vermeerderd zijn; in werkelijkheid zijn deze suikerrietsoorten dus klonen. Worden 
soorten van het geslacht Saccharum bedoeld, dan zal, waar dit noodig is, geschre- 
ven worden „botanische soorten”; zie ook Jeswrert, Onderscheidingskenmerken bij 
het suikerriet. Verslag Ge bijeenkomst Technisch personeel proefstations. | 
2) J.D. Korus. Historisch overzicht over het zaaien van suikerriet. Archief I 
pag. 17, 
3) F‚ BENECKE. Over suikerriet uit „zaad”. Mededeelingen van het Proefstation 
Midden-Java” te Semarang 1889. Ed 
4) J. D. Kopus. Historisch overzicht over het zaaien van suikerriet. Archief I 
pag. 29. f 
5) Moquerrre. Is het kweeken van suikerriet uit zaad op groote schaal mogelijk ? 
Teysmannia 3e deel, 1892 pag. 610. Í 
6) R‚ J. Bourrcivs. Zaaien en kruisen van suikerriet. Archief T 1893, pag. 500, 
1) R. J. Bouricius. Kruisingsproeven van Cheribonriet met Canne-morte, Ars 
chief IT 1894 pag. 807, 
