En 
soort een groot weerstandsvermogen tegen sereh bezit, waardoof 
bibittuinen in de bergen onnoodig zijn. Een derde generatie bevatte 
geen spoor van sereh. In het jaar 1895 vond hij t) echter reeds in 
de door stekken vermeerderde zaadplanten van 1893 serehziekte. 
J. H. WAKKER, de toenmalige directeur van het Proefstation 
Oost-Java te Pasoeroean, en J.D. KoBus wilden het Zwart CGheribon- 
riet kruisen met andere botanische soorten van het geslacht Saccha- 
rum, die immuun zouden zijn tegen serehziekte. Hun bedoeling was 
dus over te gaan tot soortsbastaardeering. 
WakrkKER 2) schreef hierover in 1893: 
„Wij moeten trachten eene of meerdere variëteiten te ver- 
krijgen, die in een of ander opzicht de voorkeur verdienen boven 
de variëteiten, die wij thans bezitten. 
De opzichten, waaraan men in de eerste plaats denken zal, zijn : 
le. Een hooger gehalte aan winbare suiker. 
2e, Een grooter weerstandsvermogen tegen ziekten.” 
In hetzelfde jaar was WAKKER ertoe overgegaan CGheribon te 
kruisen met het Kassoerriet, hetgeen in het wild aan den voet van 
den Tjerimai gevonden was. WAKKER hield dit riet voor een wilde 
botanische soort. Uit de kruising kreeg hij dertien planten. 
In het jaar 1890 maakte Kous een reis door Britsch-Indië, om 
vanuit dat land rietsoorten te importeeren op het eiland Banka. Die 
rietsoorten, welke daar niet ziek werden, zouden later naar Java 
overgebracht worden. 
Naar aanleiding van deze reis schrijft hij: 3) 
„Een groot aantal der Engelsch-Indische rietvariëteiten toch 
komen mij voor tot een andere soort van het geslacht Saccharum te 
behooren. Mogelijk, dat men deze kan kruisen met onze rietsoorten 
en daardoor bastaardvormen verkrijgen, die met het hooge suiker- 
gehalte van beide ouders, de afmetingen van de eene en het weer- 
standsvermogen van de andere overnemen”. 
Tot de rietsoorten, die hij op Banka invoerde, behoorden o. a. 
Chunnee en Ruckree, die in habitus sterk afwijken van Saccharum 
officinarum. Hij vond de kans groot, dat zij immuun zouden zijn 
tegen serehziekte, en voor kruising had hij groote verwachtingen van 
deze soorten. Nadat zij op Banka gezond gebleven waren, werden ze 
naar Java overgebracht en in het jaar 1897 werd voor het eerst het 
1) R. J. Bouricrus. Archief III, 1895, pag. 976, 
2) J. H. Wakker, Onze zaadplanten van het jaar 1893. Archief I pag. 386. 
3) J. D. Korus. De zaadplanten der kruising van Cheribonriet met de Engelsch- 
Indische variëteit Chunnee. Archief VI 1998 pag. 625. 
