Ah 
mini verbonden zijn. Dikwijls liggen de twee chromosomen van een 
stel parallel. Fig. 95 geeft een afbeelding van een kern van G. D. 
N. G., waarbij dit het geval is. Van 35 chromosomen is de bivalentie 
vrijwel zeker. Behalve deze, zijn 10, duidelijk kleinere, univalente 
chromosomen aanwezig. Rechts van den nucleolus liggen er twee 
vrijwel parallel, die bij hooge instelling voor den dag treden. Het- 
zelfde vindt men in de figuur links, iets naar onder. Bij twee paren, 
die onderaan in de figuur voorkomen en welke tegen den kern- 
wand aan geteekend zijn, is het eveneens zeker, dat de chromo- 
somen gescheiden liggen. Ten slotte ziet men bij lage instelling 
twee zeer smalle, zonder eenigen twijfel univalente chromosomen, op 
vrij grooten afstand van elkander gelegen. Een kleine geheel door- 
schijnende nucleolus ligt midden tusschen hen in. Ook van deze 
chromosomen is het vrijwel zeker, dat zij bij elkander behooren. 
Indien deze 10 chromosomen wel tot paren verbonden waren ge- 
weest, zouden dus in deze kern 40 gemini gelegen hebben. Dik- 
wijls is het aantal chromosomen, dat ongepaard blijft, nog groo- 
ter, zoodat de microscopische beelden nog meer overtuigend zijn, 
maar tevens worden deze beelden dan zóó ingewikkeld, dat meestal 
het totaal aantal univalente en bivalente chromosomen niet meer 
met volkomen nauwkeurigheid te bepalen is. In fig. 36 ziet men een 
dergelijk geval. Bovenaan in de kern is een kluitje van uni- en bi- 
valente chromosomen geteekend, waarvan het mieroscopisch beeld 
in duidelijkheid te wenschen overlaat. In het midden van de kern 
vindt men bij hooge instelling 4 stellen chromosomen, waar de pa- 
ring achterwege gebleven is; bij lage instelling vindt men er drie, 
waarvan één stel onder den nucleolus ligt. Het is niet onwaarschijn- 
lijk, dat in totaal 27 gemini en 13 stellen ongepaarde chromosomen 
aanwezig zijn. 
Men zou nu kunnen veronderstellen, dat de univalente chromo- 
somen nog tot paring moeten overgaan. Dit is zeker niet het geval, 
want ook in de metaphase en anaphase vindt men de ongepaarde 
chromosomen terug. Het schijnt, dat bij deze de affiniteit ten opzich- 
te van elkander verzwakt is. Ook is het niet onmogelijk, dat aanvan- 
kelijk in de prophase de chromosomen wel verbonden geweest zijn. 
Men vindt bij G. D. N. G. in vrijwel alle gevallen ongepaarde 
chromosomen in de diakinesekernen; de kern, in fig. 34 afgebeeld, is 
als een uitzonderingsgeval te beschouwen, en zelfs daar lagen waar- 
schijnlijk niet alle chromosomen geheel tot paren gebonden. Het kan 
bij G.D.N.G. voorkomen, dat vrijwel alle chromosomen in de dia- 
