De kernvolumina van S. officinarum, Chunnee en S. sponta- 
newum verhouden zich dus als 41 : 52 : 54. 
De kernvolumina van Saccharum officinarum en Saccharum 
spontaneum zijn dus in de diakinese vrijwel evenredig aan de aan- 
tallen chromosomen, welke voor deze soorten respectievelijk 40 en 
96 bedragen. 
Het Chunnee-riet, dat haploid ongeveer 46 chromosomen bezit, 
wijkt echter in dit opzicht vrij sterk af. 
C. A. BARBER |) is van meening, dat de Britsch-Indische suiker 
leverende Saccharumvariëteiten, waar ook Chunnee en Ruckree toe 
behooren, tijdens een langdurige periode van mutatie ontstaan zou- 
den zijn uit Saccharum spontaneum. Hij rekent deze variëteiten tot 
de soort Saccharum officinarum. Hij schrijft: „Saccharum sponta- 
neum is the only wild species in the genus, which has close bota- 
nical relations with the sugarcane, which is named botanically Sac- 
charum offieinarum”’. 
Hij acht het waarschijnlijk, dat de dikke tropische suikerriet- 
variëteiten van een andere verwante soort afstammen, die niet meer 
in het wild voorkomt. Toch houdt hij rekening met de mogelijkheid, 
dat ook deze uit Saccharum spontaneum ontstaan zouden zijn. Hij 
schrijft hierover: „Quite recently a magnificent series of new canes, 
fully equal to any that have brought wealth in the past to the cane- 
growing countries of the tropics, have been discovered in the unex- 
plored recesses of New Guinea, a place suffieiently remote to make 
it practically impossible that these could have been derived from 
India. We are driven then to conclude that the thick cane group, 
essentially different in so many respects from the indigenous Indian 
ones, has arisen from a separate centre, namely the mountainous 
islands of the Malay Archipelago and Polynesia. It is interesting 
to note that Saccharum spontaneum is recorded as indigenous in 
many of these islands as well as in India, so that we have still the 
possibility of the species being the ancestor of the thick canes. But 
it seems to the writer probable that, in the absence of connecting 
links, it is more reasonable to assume that the thick canes as a 
group arose rather from an allied species now lost in the wild 
state”. 
Afgezien van andere bezwaren, welke men misschien te berde 
zou kunnen brengen tegen het denkbeeld, dat de Britsch-Indische 
1) C. A, BARBER. The Origin of the Sugarcane. International Sugar Journal. Vol. 
XXII 1920 pag. 249. 
