86 
geslacht Saccharum en dergelijke bastaarden uit andere geslachten 
bestaat dus in twee opzichten een belangrijk verschil : 
le. bij het geslacht Saccharum zijn deze soortsbastaarden gemak- 
kelijk in zeer groote hoeveelheid te verkrijgen ; bij andere geslachten 
gelukt de soortsbastaardeering moeilijk en krijgt men slechts weinige 
bastaardindividuen ; 4 
2e. bij het geslacht Saccharum zijn deze soortsbastaarden voor 
een groot deel mannelijk en vrouwelijk goed fertiel, terwijl een deel 
slechts vrouwelijk fertiel is en geheel steriele zeer weinig voorkomen; 
bij andere geslachten zijn deze soortsbastaarden in het algemeen 
steriel en komen fertiele, welke dan meestal nog slechts een gedeel- 
telijke fertiliteit vertoonen, slechts weinig voor. 
$ 2. De eytologie van eenige bastaardindividuen Saccharum 
officinarum X Saccharum spontaneum. 
Een vijftal bastaardindividuen uit kruisingen tusschen S. offici- 
narum en S. spontaneum en tevens het Kasoerrietl zijn door mij 
voorloopig op hun chromosomengetal onderzocht. Ik vond, dat het 
haploide getal ongeveer 68 à 70 bedroeg. Eerst trachtte ik dit getal 
te verklaren door aan te nemen, dat in de prophase der heteroty- 
pische deeling ongeveer 28 suikerrietchromosomen conjugeeren met 
28 glagahchromosomen en dat 12 suikerrietchromosomen en 28 
glagahchromosomen ongepaard blijven. Hierdoor zouden dan 68 chro- 
matine-elementen in de kernplaten te zien zijn. Doch spoedig bleek, 
dat in de diakinesekernen het aantal gemini zonder eenigen twijfel 
belangrijk grooter is dan 28, niettegenstaande er ook in de diaki- 
nese ongeveer 68 à 70 chromatine-elementen aanwezig zijn. Het leek 
zelfs waarschijnlijk, dat vrijwel alle chromatine-elementen bivalent 
zijn. In fig. 88 is een diakinesekern van een bastaardindividu uit een 
kruising van de suikerrietsoort Gestreept Preanger met Glagah alas 
Troeno afgebeeld. Hoewel de geheele kern in één doorsnede ligt, heb 
ik de bovenste en de onderste helft ieder afzonderlijk geteekend. Het 
voordeel hiervan was, dat de laag gelegen gemini hierdoor in hun 
geheel geteekend konden worden en niet in de teekening bedekt 
worden door de hoog gelegene. Eenige chromatine-elementen uit de 
onderste kernhelft zijn tevens afgebeeld in de bovenste kernhelft, 
doch hierin wit gelaten. Men kan hierdoor zien, hoe de bovenste . 
kernhelft over de onderste heen ligt. In het geheel zijn 67 chroma- 
tine-elementen afgebeeld. De nucleolus leverde bij het teekenen 
moeilijkheden op, doordat eenige chromosomen tegen dat lichaampje 
