a 
ontstond, die bevrucht is geworden door een haploide spermakern 
van S. spontaneum. 
Je. In de embryozak-moedercel van S. officinarum heeft wel 
reductiedeeling plaats gehad, waardoor een haploide eicel is ont- 
staan. Deze eicel is bevrucht door een haploide spermakern van 
S. spontaneum, bij de bevruchting hebben de S. officinarum-chromo- 
somen zich alle overlangs gesplitst, terwijl dit niet het geval geweest 
is met de S. spontaneum-chromosomen. Hierdoor is een zygote met 
136 chromosomen ontstaan, die door normale deeling aanleiding 
heeft gegeven tot de vorming van een individu, dat in de somatische 
cellen 136 chromosomen bezit en in de gonotokonten 68 chromo- 
somenparen vormt. ei 
De eerste veronderstelling kan men dadelijk uitsluiten. Indivi- 
duen van één zaaisel verschillen onderling duidelijk in kleur van 
stengel. Men kan individuen vinden met lichtgelen of lichtgroenen 
stengel, bij andere is de stengel rose, terwijl weer andere helder 
wijnroode of donkerpaarsroode stengels hebben. De kleuren loopen 
vrijwel evenveel uiteen als in een zaaisel van een kruising van twee 
suikerriet-variëteiten. Aangezien, S. spontaneum steeds een licht- 
groenen, ongekleurden stengel heeft, ook na kruising van spontaneum- 
typen onderling, moet men deze talrijke kleurschakeeringen wel 
toeschrijven aan segregatie van factoren bij het suikerriet, waaruit 
volgt, dat reductiedeeling in de embryozak-moedercellen plaats ge- 
had moet hebben. 
Er is echter een tweede reden, waarom men de eerste veron- 
derstelling uit moet sluiten, en dit“is de gewichtigste. In de prae- 
paraten van. S. officinarum is nooit een aanwijzing te vinden, dat 
chromosomenreductie achterwege blijft. De gevonden deelingsstadia 
van de megaspore-moedercel wijzen steeds op reductiedeeling. Aan- 
gezien echter in een pluim vele duizenden bloempjes voorkomen, 
blijft de kans bestaan, dat hier en daar reductiedeeling in de mega- 
spore-moedercel achterwege blijft. De vijf voor onderzoek uitgekozen 
individuen, welke onderling overeenstemden in chromosomengetal, 
waren normale individuen uit verschillende zaaisels. Er bestaat dan 
ook geen kans, dat zij zich alle eytologisch anders zouden gedragen 
dan de andere individuen uit dezelfde zaaisels. Men moet daarom 
wel veronderstellen, dat alle of bijna alle individuen, van één kruising 
afkomstig, zich evtologisch overeenkomstig gedragen. Aangezien 
echter het zaad van één suikerrietpluim meerdere duizenden bas- 
taardindividuen op kan leveren en het absoluut uitgesloten is, dat bij 
