231 
WS op 7 April en 21 April vertoonen geen feitelijk verschil. 
De Brix is overal op dezelfde hoogte gebleven, de reinheid is in 
alle drie deelen wat achteruitgegaan; wel weinig, maar in verband 
met den gelijk blijvenden Brix toch wel van belang. Dit riet is over 
zijn hoogste rijpheid heen; de top gaat ook zelfs achterut. 
Een ander beeld geeft : 
Remboen 1916, Kepoeh, blok 41; 100 POJ. 
| 26 Maart 5 April Rn Wor 
Br. Sac. 
RQ ws Br. | Sac. RQ | ws Br. | Sac. | RQ | WS 
Onder 21,4 20,11 (94,0 14,5 (21,2 (19,78 (93,3 14,2 21,1 19,78 93,8 | 14,2 
Midden |[20,6 19,16 92,9 (13,8 [20,8 (19,06 (91,6 15,6 [20,8 19,24 (92,5 | 13,8 
Boven 19,1 (16,08 (84,2 (141,0 19,4 17,09 188,1 12,0 19,9 17,51 [88,0 | 12,3 
Gem. 20,4 118,45 (90,4 '13,1 (20,5 (18,64 190,9 13,2 [20,6 18,84 91,5 | 13,4 
De WS op de verschillende data is niet volkomen gelijk; de ver- 
schillen zijn evenwel zeer gering; als tegenstelling tegen het vorige 
voorbeeld kwam mij dit zeer geschikt voor. In onder- en middendeel 
blijven de Brixen vrijwel gelijk; de reinheid van het ondergedeelte 
schommelt iets, maar gaat nog niet werkelijk achteruit; in het 
middengedeelte gebeurt hetzelfde, terwijl het bovengedeelte tot op 
5 April zeer beslist vooruitgaat, maar dan blijft staan. Op 19 April 
is het monster volledig rijp of kan zelfs nog iets stijgen. Hier is de 
achteruitgang dus nog niet ingetreden, zooals bij het vorige monster. 
Het komt mij voor, dat deze voorbeelden van zeer verschillende 
rietsoorten, EK 2 en 247 B laatrijpe, DI 52 en 100 POJ vroegrijpe, 
een duidelijk bewijs geven van het nut der deelmethode. Er zijn na- 
tuurlijk veel frappanter voorbeelden te vinden, maar ik koos speciaal 
eenige gevallen, waarin de gemiddelde WS gelijk bleef of verande- 
ringen vertoonde, die volgens andere methoden als onbetrouwbaar 
zouden moeten worden aangemerkt. 
Is nu werkelijk de 3-deeling voor de practijk het meest gewenscht? 
Vergeleken met de 10-deeling zeker, maar ook in vergelijking met 
nog meer vereenvoudigde systemen? Ten eerste zijn er fabrieken, 
die den stok in twee gelijke stukken deelen en deze onderzoeken. 
Reeds bij de bespreking van Fig. 1 en 2 wees ik erop, dat de 
bedoeling van de deeling is de kromme lijn, die het suikerverloop 
in den stok voorstelt, vast te leggen. En daar een kromme lijn nu 
eenmaal nooit door 2 punten vastgelegd kan worden, is daarmee de 
