234 
247 B een laatrijpe soort, een echte tegenstelling tegenover 
Zwart Cheribon en 100 POJ. 
100 POJ een vroegrijpe, snel en „„normaal” rijpende soort. 
De teekeningen spreken voor zichzelf. Slechts wil ik nog op- 
merken, dat Perning een onderneming is, die in het algemeen geen 
mooie rijping vertoont. 
Fig. 4 vertoont een ander stel curven, van de Sf. Remboen. 
EK 2 en 247 B zijn hieronder de slechte rijpers, die volgens 
sommigen abnormale beelden zouden geven. 100 POJ, 221 Ben DI 52 
zijn vlugge en vroege rijpers, EK 28 staat er tusschenin. Essentieel 
onderscheid zal men niet vinden tusschen deze typen. Remboen is 
een onderneming, waar het riet lang doorgroeit, dus waar de laat- 
rijpe soorten toch allicht eens heel slecht zouden kunnen rijpen; 
er is echter geen sprake van iets dergelijks. 
Ik geloof wel te mogen concludeeren, dat deze analyseresulta- 
ten niet het bewijs leveren, dat de deelmethode slechts voor enkele 
soorten opgaat, en ons, speciaal bij de laatrijpen, in den steek laat. 
Maar ik wil dadelijk erkennen, dat het bewijs, dat alle soorten zich 
gelijk gedragen, niet bijzonder sterk is, want naast de hier gere- 
produceerde curven zijn er evenveel te vinden, die geen „normaal” 
verloop vertoonen. Maar die zijn even goed te vinden onder de 
vroegrijpe soorten Zwart Cheribon en 100 POJ. En ook dit pleit 
weer voor de stelling, dat er geen principieel verschil is; wanneer 
„men een vreemde curve krijgt, wil dit niet zeggen, dat de soort 
zich niet houdt aan haar gewonen gang, maar dat de soort in het 
onderhavige geval anders rijpt, en dan constateert men de mate van 
het slechte rijpen met de deelmethode. 
qr is nog een middel om na te gaan of er werkelijk principieel 
verschil is tusschen de soorten wat betreft haar gedrag ten opzichte 
van de deelmethode. Een der punten, die men vaak op den voor- 
grond brengt, is het verloop der verschillen tusschen de verschillen- 
de gedeelten. Om hier een inzicht in te krijgen, heb ik niet den 
weg gevolgd om eenige voorbeelden uit het groote materiaal te 
zoeken, maar mij daarentegen gewend tot een ander middel, het 
werken met de gemiddelden uit de vele aparte opgaven. In het kort 
zij hier al aangegeven, hoe dit gebeurde. De bemonsteringstijd werd 
verdeeld in een aantal perioden, die elk voor: zich even groot waren 
als het normale tijdsverschil tusschen twee analysen. De cijfers van 
de verschillende tuinen werden per rietsoort naar deze perioden ge- 
rangschikt, en uit alle cijfers in elke periode werd het gemiddelde 
