265 
in details tusschen de twee soorten waar te nemen: bij 100 POJ is 
de afstand tusschen de twee lijnen in het algemeen grooter, en 
blijft deze grooter, dan bij 247 B. Anders uitgedrukt: bij 100 POJ zal 
in het algemeen het gemiddelde sap lager zijn dan dat van het mid- 
dendeel, daar het verschil midden-boven belangijk grooter is dan het 
verschil onder-midden:; voor 247 B zal het slechts weinig van het 
midden verschillen en vaak er ongeveer mee overeenkomen. Onze 
aandacht werd reeds vroeger op dit verschijnsel gevestigd door den 
Heer Worr, toentertijd fabricagechef op Remboen, die het waarnam 
bij de vooranalyseresultaten van deze onderneming. Feitelijk moet 
men de zaak nog anders formuleeren: bij 100 POJ ligt bij rijpend riet 
het gemiddelde sapgehalte vrij ver onder dat van het middendeel; 
eerst op het laatste oogenblik, als het riet bijna volkomen rijp is, 
verschillen onder- en bovendeel ongeveer evenveel van het midden- 
deel; bij 247 B daarentegen is gedurende het geheele rijpingsproces de 
toestand ongeveer zooals hij ten slotte bij 100 POJ wordt. Deze con- 
clusie is weer geheel in overeenstemming met wat de figuren 1 en 2 
vertoonen. Bij 247 B heeft de lijn, die de suikergehalten der 10de 
deelen aangeeft, een gelijkmatig hellend verloop; onder- en bovendeel 
vertoonen ongeveer dezelfde afwijking van het midden; bij 100 POJ 
komt zeer duidelijk een knik in de lijnen voor, behalve in het 
begin; onder- en middendeel naderen elkaar sterk, terwijl het bo- 
vengedeelte ver achterblijft. Uit de graphische voorstellingen volgt 
ook, dat bij 100 POJ het verschil tusschen onder- en middengedeelte 
als regel vrij vroeg onder 1°/, daalt, terwijl bij 247 B dit verschil 
meestal vrij constant in de buurt van 1% blijft. Op Remboen komt 
het slechts bij uitzondering voor, dat de twee lijnen elkaar snijden, 
d. w.z. dat het verschil tusschen onder en midden kleiner wordt dan 
tuschen midden en boven (zie Fig. 30). Zooals wij later zullen zien, 
is dit op Gempolkrep een bijna geregeld voorkomend verschijnsel. 
Gewoonlijk beschouwt men als een der belangrijke punten in de 
deelmethode het convergeeren der lijnen, die de suikergehalten der 
aparte deelen voorstellen, dus het kleiner worden der verschillen 
tusschen de deelen. Zooals duidelijk blijkt, is hiervan op Remboen 
slechts in geringe mate sprake. De lijnen, die de verschillen aange- 
ven, zouden dan geregeld moeten dalen naar rechts; in vele gevallen 
is haar verloop echter practisch horizontaal. Wel treedt soms in het 
begin van de analysereeksen een vrij sterke daling der verschillen 
op, maar zoodra de top op een behoorlijk suikergehalte gekomen 
is, dus als men kan zeggen, dat het riet bezig is zijn groei te beëin- 
