309 
men moeilijk van een algemeen rijpheidskenmerk kan spreken, 
maar dat voor elke onderneming en elke rietsoort eenige stan- 
daardgrootheden, om ze zoo eens te noemen, bekend moeten zijn, 
die in verband met de algemeene theorie der rijping, het gunstigste 
oogenblik van oogsten aanwijzen. 
Ik heb mij hier beperkt tot de waarnemingen van Remboen, 
omdat dit het eenige materiaal was, waarin ik beschikte over lange 
waarnemingsreeksen. Het is niet uitgesloten, dat een onderneming 
met een ander rijpingstype andere gezichtspunten in deze zaak zou 
kunnen openen. Hier is het mij er in hoofdzaak om te doen geweest 
die punten op den voorgrond te brengen, waarop bij een verdere 
gedetailleerde bewerking der vooranalyseresultaten speciaal moet 
worden gelet, en tevens om de algemeene methode voor een der- 
gelijk onderzoek aan te geven. 
HOOFDSTUK VII. 
Glucosegetal en glucosefactor. 
Naast de gewone cijfers ter bepaling van de hoedanigheid van 
het sap, dus naast den Brix en Pol. en de daaruit afgeleide RQ en 
WS, bepaalt men op verschillende ondernemingen het gehalte aan 
glucose en leidt daaruit af den glucosefactor, dus de verhouding 
van glucose tot saccharose, uitgedrukt in procenten. 
Uit de reeds meer vermelde onderzoekingen van WeNrT volgt, 
dat de glucose in het sap zich juist andersom gedraagt dan de sac- 
charose ; waar de saccharose toeneemt bij de rijping, daar neemt de 
glucose af en de plaats in den stengel, waar dit proces zich afspeelt 
en de tijd, waarop het gebeurt, zijn beide dezelfde als bij saccha- 
rose. Hieruit volgt, dat men het glucosegehalte even goed als crite- 
rium voor rijpheid kan gebruiken als het saecharosegehalte. In wezen 
maakt het vrijwel geen verschil of men het glucosegehalte direct 
noteert of den glucosefactor; de glucosefactor is alleen gemakke- 
lijker en geeft meer inzicht, omdat hij de verhouding is van twee 
getallen, waarvan het eene steeds toeneemt en het andere steeds af- 
neemt, zoodat men deze gebeurtenissen als het ware versterkt of ver- 
groot in het cijfer ziet uitgedrukt. Een glucosebepaling geeft meer 
werk dan een Brix-en Pol.- bepaling, zoodat, wanneer inderdaad alles 
volkomen was, zooals het hierboven aangegeven is, er geen reden 
zou zijn glucosebepalingen. te maken voor de vooranalysen. Nu zijn 
er echter uitzonderingsgevallen ; gevallen, waarin de glucosefactor 
