342 
algemeen een veel hooger soortelijk gewicht dan de geldeeltjes. Hoe 
meer structuurgevend neerslag en hoe beter de samenballing, hoe 
vollediger de bezinking dus zal zijn. 
Bezien wij een dergelijk neerslag onder het microscoop, dan 
zien wij dat de calcium-sulfiet of carbonaatdeeltjes op de geldeeltjes 
zitten. De omringende vloeistof is helder, terwijl de kleinste gel- 
deeltjes op het oppervlak van grootere calcium-sulfiet of -carbonaat- 
deeltjes zitten geplakt. 
Hebben wij het structuurgevend neerslag van buiten ingebracht, 
dan balt het meestal slechts zeer onvolkomen met de geldeeltjes 
samen. Door het microscoop zien wij dan de geldeeltjes met slechts 
enkele deeltjes der structuurgevende stof samengebald; en verder 
zien wij een troebele vloeistof, waarin deeltjes der structuurgevende 
stof en geldeeltjes zich los van elkaar bevinden. 
Het gevolg hiervan is, dat zeer spoedig een ontmenging van de 
geldeeltjes en het structuurgevend neerslag, door verschil in soorte- 
lijk gewicht, optreedt, waardoor de filtratie zoo niet onmogelijk, dan 
toch zeer bemoeilijkt wordt. 
Door welke factoren wordt nu de samenballing van het neer- 
slag beheerscht? Bij de eerste methode zien wij de vaste deeltjes 
zich vasthechten op het oppervlak der geldeeltjes; er moet dus een 
zekere kracht zijn, die hen tegen dat oppervlak aanhoudt. 
Deze kracht is de resultante der oppervlaktespanningen, die in 
de gemeenschappelijke raakpunten der drie phasen: geldeeltje, vast 
deeltje en vloeistof optreden. 
In onderstaande teekening zij L de vloeistofphase, S de vaste 
phase, G de gelphase. Voor het gemak is het grensvlak gel-vloeistof 
vlak genomen en de vaste phase een bol; dit is echter geenszins 
AN N NN 
