der emulsiecolloïden ver van volkomen; wij zijn nog onbekend met 
de oorzaken, die groote verschillen teweegbrengen in de hoeveelheid 
der gecoaguleerde emulsiecolloïden bij oogenschijnlijk dezelfde om- 
standigheden. 
B. Met het verwijderen van zooveel mogelijk nietsuikerstoffen, 
geen colloïden zijnde, komen wij op het gebied der eigenlijke che- 
mische zuivering. Het onoplosbaar maken dus van stoffen door 
verandering van het milieu, zuur of alkalisch ; of door het vormen 
van onoplosbare zouten, b. v. calciumzouten. Ook speelt hierbij het 
medeprecipiteeren van stoffen, die eigenlijk niet onoplosbaar zijn, 
een rol. Dit laatste is dus een werking, die bij het van buitenaf in- 
brengen van het structuurgevend neerslag grootendeels komt te 
vervallen. Of wij echter aan deze werking een groote waarde 
moeten toekennen is niet zeker, in ieder geval is hiervan nog niets 
bewezen. 
Ook hier weer, evenals vroeger bij het verwijderen der emul-’ 
siecolloïiden, verkleinen wij den dispersiegraad der te verwijderen 
stoffen, om daarna de verwijdering mechanisch te doen plaats vin- 
den. En ook hier weer bestaat, althans theoretisch, de mogelijkheid, 
de scheiding, zonder den dispersiegraad der te verwijderen stoffen 
te verkleinen, te volvoeren. 
Saccharose, glucose en fructose hebben namelijk een veel groo- 
ter molecule dan de andere nog aanwezige stoffen; hierdoor zouden 
deze op dezelfde wijze als de colloïden, door ultrafiltratie kunnen 
worden afgescheiden. Hiervoor zijn echter zeer hooge drukken be- 
noodigd van wellicht eenige duizenden atmospheren, zoodat zulk 
een methode wel niet practisch door te voeren zou zijn. 
Afgescheiden van laatstgenoemde methode schijnt het mij toe, 
dat we op dit gebied niet veel verder kunnen komen dan we nu 
reeds zijn. De hiertoe benoodigde middelen zullen veel te ingewik- 
keld en te duur zijn (b.v. het gebruik van baryt)om een practische 
toepassing ervan mogelijk te maken. 
C. Door samengaan van de twee factoren, hooge temperatuur 
en alkalische reactie, treedt er ontleding van fructose en glucose op, 
met alle schadelijke gevolgen daarvan. In de eerste plaats worden 
er donker gekleurde, de viscositeit van het sap verhoogende ontle- 
dingsproducten gevormd, waarmede het door de sapzuivering gewon- 
nen terrein weer geheel verloren kan gaan; en zelfs meer dan dat. 
Voorts verdwijnen daardoor fructose en glucose, die de oplos- 
baarheid der saccharose in de eindmelasse verlagen, om plaats te 
