424 
op riet voorkwam. t) Het leek mij daarom aanvankelijk, ook al zou 
de mededeeling van BRANDES juist zijn en Aphis adusta de ziekte 
kunnen overbrengen, toch zeer onwaarschijnlijk, dat dit insect een 
rol van beteekenis zou kunnen spelen bij de verbreiding der strepen- 
ziekte hier te lande en het leek mij niet onmogelijk, dat wat bij de 
proeven van BRANDES door adusta was gebleken mogelijk te zijn, nl. 
de overbrenging van strepenziekte van sorghum op suikerriet en van 
sorghum op maïs, door A. saechari zou kunnen geschieden van riet 
ev riet. Het mocht mijzelf in den eersten tijd, ook na veel gezoek, 
niet gelukken een aantasting van suikerriet door A. adusta aan te 
treffen. Midden Januari 1921 konden mij echter door mijn inlandsch 
tuinpersoneel, dat ik eveneens aan het zoeken had gezet, in onzen 
proeftuin twee late, achterlijke spruiten van EK 28 worden getoond, 
die in de bladkokers kolonies van A. adusta bevatten. Deze spruiten 
kwamen aan de randen van den tuin in de nabijheid van met gras 
begroeide sawahdijkjes voor. 
Ik trachtte van deze spruiten luizen over te brengen op jonge, 
in potten gekweekte strepenzieke EK 28-planten, die ik gedeeltelijk 
onder schaduw en gedeeltelijk in de zon had staan. Maar deze over- 
brenging had geen succes. De luizen vermenigvuldigden zich op de 
strepenzieke rietplanten niet en na 24 uur waren de overgebrachte 
exemplaren weer verdwenen. 
De in den tuin met luizen bezette spruiten ontwikkelden zich 
niet verder, de jonge bladkokers werden geel en verdroogden en 
na eenigen tijd waren de luizen verdwenen. Ik schreef dit zich niet 
verder ontwikkelen van de bladkokers toe aan de ongunstige omstan- 
digheden, waaronder deze spruiten opgroeiden, nl. in de schaduw 
van de goed ontwikkelde stokken, maar later is mij gebleken, dat 
een zich niet verder ontwikkelen van den jongen bladkoker, gevolgd 
door geel worden en verdrogen, zeer dikwijls bij door adusta be- 
zette spruiten voorkomt en als een gevolg van het zuigen van dit 
insect is te beschouwen. 
1) Ik gebruik hier de door ZeuNrTNER gegeven namen, omdat die bij de suiker- 
rietcultuur burgerrecht hebben verkregen en omdat zij ook in den tweeden druk van 
het Handboek van VAN DEVENTER: „De dierlijke vijanden van het suikerriet en 
hunne parasieten’ nog gebruikt worden. 
Aphis adusta Zehniner komt in de literatuur veel voor onder den naam Aphis 
maidis Fitch en zou volgens VAN per Goor (12) ten rechte Siphonaphis maidis, 
Fitch moeten heeten. 
Aphis sacchavi Zehntner vindt men meestal ook onder dien naam vermeld. 
De juiste naam is Longiunguis sacchari Zehntner. De Hollandsche door Zehntner 
gegeven namen groen- en zwartgevlekte bladluis voor adusta en groene bladluis 
voor sacchari gebruik ik liever niet, omdat de eerste naam te lang en de tweede 
weinig toepasselijk is, daar sacchari niet groen is, maar geel. 
