dl 
bij 16° C. Hieruit volgt voor de concentratie waterstof-tonen 
C ONO CRONOS 
— log 
O,0001982 X 189 
of 
log GC, 6,13 
WO Sn Oek OA 
C‚= 714 X 107 
De ingedampte helft leverde een potentiaal verschil bij 
Ben van 0,2350 Volt, dus wordt de concentratie der 
H-ionen 
Ae — 0,2350 EPO OOTOS3 200 Bie 
" OOEOrgs ar 200 
ER — 6,16 — 0,847 
Ce 6d TOI 
De concentratie der H-ionen is dus dezelfde en bij ge- 
volg waren er geen vluchtige zuren, zooals azijnzuur of 
mierenzuur aanwezig. 
Verschillende zaden werden op deze wijze onderzocht 
om de concentratie der waterstof-ionen te bepalen; tevens 
werden de verkregen vloeistoffen met ‘hoo n. KOH geneu- 
traliseerd, waabij phenolphtaleïne als indicator werd gebruikt. 
Van de zaden werden ro gr. afgewogen en deze ter 
kieming gezet; alléén van boekweit werd roo gr. genomen 
en van Balsemienen 5o stuks. 
De concentratie der waterstof-ionen schommelt bij de 
onder medegedeelde wortelafscheiding (Balseminen en 
Lupinen uitgezonderd) tusschen ro" en ro”*. De betee- 
kenis hiervan is de volgende. In ro’ of ro’ dus in ro 
of roo millioen Liter van de oplossing is 1 gr. waterstof in 
den vorm van ionen aanwezig, dus dezelfde hoeveelheid als 
de verplaatsbare waterstof in 1 L. normaal zoutzuur. Een nog 
veel beter inzicht krijgt men in deze cijfers als ze verge- 
leken worden met de waterstof-ionen van zuiver water. 
Volgens onderzoekingen van Kohlrausch, Wijs, Arrhenius 
en Ostwald is de dissociatie van het water wel zeer gering, 
maar toch meetbaar. Kohlrausch vond voor de concen- 
neder H-ionen bij 18% C.0,77 Xx -107 Ten bij 25°. C 
1,05 X 107. Vergelijken we nu deze waarde met de waar- 
den, die wij vonden bij de zaden, dan hebben de meeste 
planten dezelfde waterstof-concentratie als zuiver water. 
