perrenneert het in de één- tot driejarige twijgen, maar 
bij uitzondering kan de zwam ook verder, zelfs tot in den 
stam doordringen. 
Uit het voorgaande blijkt, dat door het afsnoeien der 
jonge twijgen en door zorgvuldig de afgevallen takken en 
bladeren weg te harken en te verbranden, veel ter be- 
strijding van de ziekte kan worden gedaan. 
Wat betreft de vatbaarheid der twee belangrijkste pla- 
taansoorten nog het volgende: ofschoon Platanus orventalts 
niet zoo goed tegen ons koud klimaat bestand is als 
Platanus occidentalis, schijnt eerstgenoemde toch minder 
aan de Gloeospormum-ziekte onderhevig te zijn; want in den 
tuin der Rijks Hoogere Land- Tuin- en Boschbouwschool 
alhier stonden vóór jaren een P/atanus occidentalis en een 
Platanus orientalis dicht bij elkaar; de orzenta/is werd nooit 
door de ziekte aangetast, de occedentalis ieder jaar in 
meerdere of mindere mate. 
Dat overigens de vatbaarheid voor de ziekte ook van 
bodem-invloeden kan afhangen, blijkt uit eene proef van 
Sorauer. Van oventalts-plantjes, in kalkvrije vloeistof ge- 
kweekt, werden de bladeren langs de nerven bruin en 
droog; het zuurgehalte was bij deze planten dubbel zoo 
groot als bij gezonde, en op de zieke bladeren vestigde 
zich Gloeosportum nerviseguum. — 
Ook uit andere plaatsen van ons land dan de boven- 
genoemde, werd ons materiaal van de bladziekte der pla- 
tanen toegezonden. 
Gloeosporium fructigenum Berkeley kwam voor 
op ingezonken, bruinzwarte plekken van appelen („bitterrot”’ ; 
zie Ritzema Bos, „Ziekten en Beschadigingen der Ooft- 
boomen”, II, pag. go), gezonden door den Heer Rijks 
Tuinbouwleeraar te Leeuwarden. 
Gloeosporium Sorauerianum Allesch. tastte de bla- 
deren van Codialum's aan te Rozendaal (Gelderland). Ronde 
plekken weefsel stierven tengevolge van de aantasting af. 
Eene Gloeosporiumt. soort was het ook, die zwarte, 
ingezonken vlekken op den vruchtwand van bijna rijpe 
walnoten te Arnhem veroorzaakte. De sporenkussentjes 
