5) 
bericht, dat zij na den pluk schoongemaakt en dan met 
dunne beer bemest werden. Deze beer werd in geultjes 
ondergebracht. In den winter of het voorjaar kregen zij 
gewoonlijk nog eene sterke superphosphaatbemesting. Zeer 
waarschijnlijk heeft de overvloedige toediening van organi- 
schen. mest de ziekte in de hand gewerkt. — 
Botrytis cinerea bleek eveneens de oorzaak te zijn 
van eene ziekte in jonge erwtenplanten, die ieder jaar 
te Aalsmeer meer voorkomt en daar met den naam „bleek- 
rot” wordt aangeduid. Ter hoogte van den wortelhals en 
ook een klein eindje onder den grond bleek het stengeltje 
door de Bogerytiszwam te zijn doorwoekerd. — 
Botrytis sp. Eene eigenaardige ziekte kwam in 1907 
in het Drouwener Zand en in het Zuiden van Noord- 
Brabant voor op de grove dennen, alsmede op Douglasspar- 
ren te Putten. Terwijl de jonge planten er overigens gezond 
uitzagen, stierven op sommige plaatsen jonge scheuten af: 
zij begonnen plotseling in het midden te verdrogen. 
Dikwijls waren zij aan den eenen kant aangetast, en 
hielden daar op te groeien, terwijl de andere zijde gezond 
bleef en doorgroeide. Van daar, dat die aangetaste scheuten 
zich vaak erg kromden. De scheuten, die wij van de 
Douglasspar ontvingen, waren afkomstig van zeer welig 
groeiende boomen, die in het voorjaar van 1903 als + r 
Meter hooge boompjes op zandgrond werden geplant. De 
boomen zullen dus ongeveer 7 jaar oud geweest zijn, toen 
zij ziek werden. De Douglassparren hadden in ’t laatste 
jaar een’ topscheut van ongeveer 1 Meter gemaakt. Bij 
enkele boomen was ook de topscheut aangetast. De grond, 
waar zij op stonden, had vroeger gediend voor een’ uiterst 
weinig opbrengenden, en daarom gerooiden boomgaard. 
Het ziekteverschijnsel bleek te beginnen met bruin- 
kleuring en samenschrompeling van de schors. In de zieke 
plekken van schors en bast bleek een mycelium te woe- 
keren, dat later met conidiëndragers naar buiten kwam, 
en zich deed kennen als te behooren tot eene Bofryús- 
soort. Het boven de geïnfecteerde plek gelegen deel der 
Scheut met de daaraan zittende naalden werd bruin; en 
daar de zwam de bast meestal aan den eenen kant deed 
