58 
„zoo hevig als op het veld, waarvan deze planten afkomstig 
„zijn. Het schijnt, dat op bietenland de ziekte sterker 
„optreedt dan b.v. op klaverland». 
Daar de inzendingen toen ter tijde zeer talrijk waren, was 
er voor nadere beschrijving van deze Phoma-soort geen 
gelegenheid. Ook konden wij niet de onderzoekingen doen, 
die noodig zijn om de vraag te beantwoorden of de ziekte 
al dan niet met het vlaszaad kan worden overgebracht. 
Vele boeren in Axel meenen, dat dit wel het geval is. — 
Ten slotte werd in October nog eene Phoma-soort ge- 
vonden op bruine ineengeschrompelde plekken van twee 
onrijpe kweeperen. Indentificatie van de hiergenoemde 
Phoma-soorten is bij den tegenwoordigen stand onzer kennis 
van de vertegenwoordigers van dit geslacht, ondoenlijk. 
Ruim 6oo soorten zijn voor Midden-Europa beschreven, 
maar vele dier beschrijvingen zijn zoo goed als geheel 
gelijkluidend. Daarom is het goed van deze op de kweeperen 
gevonden Poma de volgende kenmerken mee te deelen. 
De pykniden zijn tot 210 w breed en 115 wu hoog. De 
kleineren zijn minder afgeplat, zoodat in het laatste ge- 
deelte van den groei alleen nog de breedte schijnt toe 
te nemen. De kleinste pykniden zijn omstreeks roo & 
breed en even hoog. De lengte van den hals regelt zich 
naar de diepte, waarop de pykniden onder de buitenopper- 
vlakte van de schil der kweeperen zijn verscholen. De 
conidiën zijn gemiddeld 6 u lang en 2!/; u dik. De grootste 
conidiën zijn 7,5 w lang en tweecellig. Daar echter verre- 
weg het meerendeel der conidiën ééncellig ís, schijnt er 
geen bezwaar te bestaan deze zwam tot het geslacht Poma 
te brengen. De twee lichtende puntjes, die voorkomen 
nabij de uiteinden der ellipsoïdische sporen, zijn niet altijd 
duidelijk waar te nemen. — 
Diplodia species. In eene boomkweekerij te Zundert 
werden wij in de maand Juni verzocht eene ziekte in jonge 
eiken te komen waarnemen. Van de schors dezer eiken- 
boompjes waren onregelmatige plekken, onder het aan- 
nemen van eene roodbruine kleur, afgestorven. Waar de 
ziekte de geheele schors rondom had doen afsterven, was 
het aldus geïsoleerde bovenste gedeelte van den eik ge- 
heel verdord. 
