St 
oplossing voorgeschreven. Om door kweekproeven uit te 
maken of wij hier te doen hadden met ZZyponomeuta malt- 
nella Zell of wel met Myponomeuta varvabrtis Lell, daar- 
voor ontbrak ons tijd en gelegenheid. 
De rupsjes van Myponomeuta evonymella Scop. werden 
ons toegezonden van wege de Directie der Nederlandsche 
Heide-Maatschappij, met de mededeeling, dat zij veel 
schade aanbrachten aan Zwonymus europaeus, en dat derge- 
lijke rupsjes ook op Crataegus veel voorkwamen. Deze 
laatstbedoelde rupsen behoorden echter waarschijnlijk tot 
de soort maftmella of tot de soort varzabrlss. 
Argyresthia conjugella Zell. is een motje, waarvan 
de rupsjes talrijke fijne gangen graven in het vleesch van 
appelen, terwijl zij ook tot in de zaden doordringen. Door 
dit insekt beschadigde appelen werden ons in 1907 voor 
‘teerst toegezonden. Men weet van Argyresthia conjugella, 
dat deze reeds in 18gr in Japan aan appelen schadelijk 
werd. In 1897 hoorde men voor ‘teerst van beschadiging 
van appelen door dit insekt in Europa, ofschoon het reeds 
lang bekend was, dat de rupsjes in Europa in lijsterbessen 
leefden. De aangetaste lijsterbessen verschrompelen vroeg- 
tijdig en worden zwart. Behalve in lijsterbessen en in 
appelen, zijn de rupsjes nog een enkele maal in kersen en 
morellen, in pruimen en in de vruchten van wildgroeiende 
Prunussoorten gevonden. 
In eene vruchtentelerij op de Lüneburger heide in Han- 
nover heeft het insekt in de laatste acht jaren reeds vier- 
maal den appelenoogst bedorven. Men heeft daar opge- 
merkt, dat de verschillende reinetten als Cox, Muskaat en 
winter goudpairmain niet waren aangetast. Ook Adersleber 
Kalvill was gezond gebleven. Sterk aangetast daarentegen 
waren de Prinsenappel, de Bismarckappel en de Ontario- 
appel. 
In Zweden is in de laatste tien jaren viermaal de appelen- 
oogst door Argyresthia conjugella bedorven het laatst in 
1907. Tot het laatstgenoemde jaar had men gemeend, dat 
alleen dàn de appelen worden aangetast, wanneer de lijster- 
bessen mislukt zijn, vooral wanneer deze in het voorafgaande 
jaar zeer talrijk waren. Men meende dat de motjes zich dus 
slechts in geval van nood met appelen tevreden zouden 
9) 
