106 
opzettelijk voor dit doel waargenomen individuen. Het 
aantal eieren, dat een wijtje kan leggen, bedraagt onge- 
veer 130 stuks. Per dag legde een wijfje gemiddeld vier 
eieren, althans bij waarnemingen, in het laboratorium inge- 
steld; in de kassen, bij hoogere temperatuur, worden er 
vermoedelijk meer per dag gelegd. Deze en ook sommige 
andere Aleurodessoorten, leggen, terwijl zij op een blad 
zitten, de eieren in een’ kring van ongeveer 1'/ mM. 
rondom de plaats, waar zij haren snuit in het plantendeel 
hebben gestoken. Tien tot twintig eieren zijn in zoodanige 
kringen gevonden. De volwassen dieren houden zich op 
de bovenste, jongste blaadjes op, en wel steeds op de 
onderzijde daarvan; soms echter ook op de teêre gedeel- 
ten van den stempel of de bladstelen. De eierenmijn 
slechts !/; mM. groot, ovaal en met een klein steeltje aan 
het plantendeel verbonden. In de kassen komen de larven 
binnen ro tot 12 dagen uit. Deze larven zijn plat, ovaal 
van vorm, voorzien van sprieten en van pooten. Zij loopen 
over eenigen afstand voort, en zuigen zich dan vast. Drie- 
maal vervellen zij, terwijl bij deze vervellingen de boven- 
vermelde reductie van sprieten en pooten plaats heeft. Na 
de derde vervelling is de huid schildvormig geworden en 
met kortere en langere wasdraden bezet. Onder dit schildje, 
dat ovaal en ongeveer */, mM. lang is, verpoppen zij. Bij 
kastemperatuur zijn voor de geheele ontwikkeling van ei 
tot volwassen insekt nog geen vijf weken noodig. 
Tot zoover de levenswijze van Aleurodes vaporariorum. 
In ons land hoorde men eenige jaren geleden nog niet 
van dit insekt, maar sedert enkele jaren schijnt het ge- 
durig met Azalea indica uit Gent hier geïmporteerd te 
zijn geworden. In 1r9go7 werd over deze plaag geklaagd 
te Borkelo, Hees bij Nijmegen, Voorst bij Zutfen, Vorden, 
Baarn en Leiden. Zij schijnt nooit anders dan in kassen 
te leven, en hier te lande tot dusver op weinige andere 
planten dan Azalea's zeer schadelijk te zijn geworden. 
De Azalea's lijden zeer onder den aanval van Aleurodes. 
De bladeren worden van onderen af bruin en vallen af; 
bloemen en knoppen vertoonen dezelfde verschijnselen. 
Aleurodes scheidt, evenals andere blad- en schildluizen, 
honingdauw af‚ en de eventueel zich daarop vestigende 
roetdauw kan de kwijnende planten een nog onooglijker 
