118 
Mozatek-ziekte (2) bij tomaten. 
Omstreeks 12 Mei trad in eene tomatenkas bij Wa- 
geningen (op de klei) eene eigenaardige ziekte op, die zich 
kenmerkte door bontheid van het blad. In de groene gedeel- 
ten was het palissadeparenchym normaal ontwikkeld; in de 
lichte gedeelten was daar het bladgroen gereduceerd. Geen 
parasieten werden in de zieke bladeren gevonden. Met 
de warme dagen van midden Mei breidde de ziekte zich 
sterk uit, vooral in de warmste kassen. Bij informatie 
bleek, dat de ziekte ook voorkwam in twee andere kwee- 
kerijen en wel op zandgrond. Reeds in ‘teind van Mei 
werd de bontheid der tomatenplaten op de klei veel min- 
der en op het zand verdween zij geheel na het gebruik 
van chilisalpeter. De waarschijnlijkheid schijnt groot, dat deze 
ziekte verwant is aan de bekende „mozaiekziekte”’ der tabak, 
die zoowel in Europa (ook hier te lande) als in de tropen 
voorkomt, en o.a. in Deli veel schade veroorzaakt. Deze 
ziekte is besmettelijk, maar bovendien in sterke mate af- 
hankelijk van bodeminvloeden. Men is er niet in geslaagd 
organismen als oorzaak van de mozaiekziekte te vinden. 
Het is hier minder de plaats om uit te weiden over de 
meeningen, die verschillende onderzoekers omtrent de 
oorzaak der mozaiek-ziekte van de tabak hebben. 
Bultygheid van peren. Uit Heijthuizen in Limburg 
kregen wij bultige peren toegestuurd van de soort „Jules 
d'Airolles’”’, uit Wassenaar van de soorten „Triomphe de 
Jodoigne" en „Beurré d'Amanlis’”, uit Wormerveer van 
de soort „Conseiller à Ja. cour’ en uit Linne wanssens 
peresoort, waarvan wij den naam niet zijn te weten ge- 
komen. Uit Heijthuizen schreef men ons, dat alle peren 
van een snoer van de bovengenoemde soort bultig waren, 
terwijl alle peren van een snoer van dezelfde peresoort en 
onder gelijke omstandigheden daar naast staande, normaal 
waren. (zie „Tijdschrift over Plantenziekten’’, 1906, bl. 184). 
De bultigheid der peren komt daardoor tot stand, dat 
bepaalde celgroepen tijdens het zwellen der vrucht haren 
groei vóórtijdig afsluiten. Hier blijft de vrucht nog langen 
tijd groen, en op deze plaatsen vooral is het weefsel der 
bultige peren rijk aan steencellen. 
Sorauer vermeldt, dat hij het verschijnsel in sommige 
8e. 
