154 
Naast den vorm is de kleur der bloem voor de kweekers 
wel het belangrijkst als waardevolle eigenschap. Dat ook 
te dezen opzichte de zaailingen teleurstellend kunnen zijn, 
is reeds eene oude ervaring. In de bekende samenspraken 
tusschen Waermondt en Gaergoedt (A° 1637 ) vraagt eerst- 
genoemde: 
W Wat komt hier dan uit? (Uit het zaad). 
G. Lacken, Ducken, Bransons en Geboorde, doch 
enkele kleuren het meest. 
W. Komen er geen gevlamde of gespikkelde uit? 
G. Die weranderensmetrdenntjd: 
W. Ik had gemeend, dat als men het zaad van een 
„Gouda zaaide, dat men dan wederom Gouda's” 
kreeg. 
G. Wel neen! Van het zaaisel komt niet anders dan 
geboord goed, Lacken en Ducken, zooals ik 
gezegd heb; ja, al zaaide men het zaad van een 
„semper Augustus’, daar zoudt gij mogelijk het 
slechtste goed wel uitkrijgen ! 
De ervaring leert, dat door kweeking de kleuren kunnen 
toenemen in volheid van tint, ook dan wanneer men de 
tulpen uitsluitend door broedbollen voortteelt. Het fraaiste 
kleurenspel vertoonen de bloemen echter als zij na eenige, 
soms na vele jaren, bontkleurig worden, wanneer zij, zooals 
de kweekers dit noemen, „breken”’. 
Tijdens den tulpenwindhandel hechtte men aan bepaalde 
kleur-samenstellingen zeer groote waarde en reeds toen 
bemerkte men, dat ondanks de voortkweeking door broed. 
bollen toch niet jaar na jaar gerekend mocht worden op 
even fraai gekleurde bloemen. 
Dit feit is nog steeds voor velen nieuw, maar het staat 
zeker vast. 
Bij eene lezing, in 1go2 door den Heer A. D. Hall te 
Londen gehouden, heeft deze er uitvoerig op gewezen, 
hoe in achtereenvolgende jaren bij voortkweeking door 
broedbollen de bloem nu eens gevlamd’, dan weer ge- 
veerd” kan zijn, dus nu eens bloembladen heeft die in 
het midden èn aan den rand, dan weer uitsluitend aan 
den rand alléén de fraaie kleurteekening vertoonen. Volgens 
Solms-Laubach is ook een terugkeer tot de niet-bonte, dus 
éenkleurige bloem niet zeldzaam. 
