156 
bladeren èn bloem. Nu weet ieder, die Tulpen in bloei 
zag komen, dat het onderste blad steeds verreweg het 
grootst is. Als de plant al vrij ver ontwikkeld is, b.v. in 
Maart, omhult dit blad nog al het overige, nl. de bloem 
en het daaronder geplaatste blad of bladerenpaar. 
In Engeland geeft men het dan ook den naam van 
‚„guardleaf"’ of ‚„mainleaf”’. 
Is het nu zóó ondenkbaar, dat onze Tulpen, die toch 
oorspronkelijk 'thuis hooren in het dorre, droge Oosten, 
hier, in ons gematigd klimaat, en bij onze rijkelijke voeding, 
nu en dan ongewone ontwikkelingsverschijnselen te zien 
geven ? 
Men behoeft zich slechts voor te stellen, dat in dit jonge, 
kleine knopje, dat zóó nauw ingesloten is, tusschen de 
binnenste, vleezige bolschub èn den stengel, die de bloem. 
knop zal geven, het „guardleaf” zóóveel ruimte eischt, dat 
slechts dit alléén tot ontwikkeling kan komen, waardoor 
dan vanzelf de rest achterwege blijft. 
Door Schwendener en vele andere geleerden werd reeds 
meermalen gewezen op den diep ingrijpenden invloed, die, 
door druk op het groeipunt, ten opzichte der vorming van 
nieuwe deelen wordt uitgeoefend. Ook hier is het de meest 
voor de hand liggende oplossing van het reeds zoo oude 
vraagstuk, betreffende het ontstaan der „éénbladen''. 
Bij planting der bollen van éénbladen, ontstaan er in 
volgende jaren weder éénbladen, totdat, soms na jaren, 
eindelijk opnieuw een bloemknop wordt gevormd. Dat 
echter óók dan voor de noodige hoeveelheid bouwstoffen 
niet in voldoende mate over de noodige ruimte beschikt 
kan worden, blijkt uit de smalle, spitse bloembladen en 
het geheele verarmde uiterlijk dezer bloemen, de bekende 
„tulpendieven”. — 
Wageningen, October rgo8. 
