5 
men is dan zeker dat men de grootste hoeveelheid van 
de sporen van de schimmel gedood heeft. Er kunnen er 
alleen nog enkele aan den hoofdstam of aan de dikke 
takken zijn blijven zitten, en om nu ook deze te dooden, 
worden die stammen bespoten met eene kopersulphaat- 
oplossing. Na korten tijd loopen de zoo behandelde boomen 
weer uit en na eenige maanden zitten ze vol in het blad. 
Het blijkt dan dat er nog wel hier en daar een enkele 
krulloot verschijnt, maar die kan men nu bij eenige zorg 
wel verwijderen, en wel voordat zich de voortplantings- 
organen van de schimmel gevormd hebben. Wordt dit 
zuiveringsproces nog een of twee keer toegepast op krul 
loten en versteende vruchten, dan is men de ziekte kwijt.” 
Ik wil mij niet begeven in de beantwoording van de vraag, 
of de Heer Went niet al te optimistisch gestemd is ten 
opzichte van het resultaat der door hem geschetste bestrij- 
dingsmethode; want dat de infectie van naburige onderne- 
mingen uit, waar de bewerking niet is toegepast, van zoo 
weinig beteekenis is als hij meent, schijnt niet zoo heel zeker. 
Immers herhaaldelijk lazen wij, dat de voorgeslagen methode 
op den duur niet zoo geheel afdoend blijkt te zijn. 
Maar ik wensch de opmerking ook thans niet te weer- 
houden, dat de methode om de kroon of de takken af te 
zagen toch niet zoo geheel nieuw is, en ook zonder dat 
de wetenschap had aangetoond, met welke ziekte men te 
maken had, reeds door de practici werd toegepast. In den 
eersten druk van mijn werkje over „Ziekten en Beschadi- 
gingen der Kultuurgewassen”’, verschenen in 1897, leest men 
omtrent de Monilia-ziekte der morellenboomen het volgende: 
„De ziekte vertoont zich te Aalsmeer telken jare weder, zoo- 
dat de kweekers er toe komen, de kroon af te zagen ; want 
de hoofdstam wordt niet aangetast. Er ontstaat dan natuur- 
lijk een nieuwe kroon, en twee of drie jaar lang heeft 
men weer goede oogsten. !) Later grijpt weer besmetting 
van uit andere tuinen plaats; zoodat het middel niet af- 
doend is; zij is het óók niet, zooals mij later bleek, wan- 
neer men deze afkappingsmethode combineert met eene 
bespuiting met Bordeauxsche pap. Echter blijkt, dat de 
1) Ritzema Bos, „Ziekten en Beschadigingen der Kultuurgewassen,” 
a ER 
