Ten slotte acht ik vele aan de Universiteit gevormde 
botanici ongeschikt om den land- en tuinbouwer op phyto- 
pathologisch gebied voor te lichten, omdat zij zoo weinig 
voor den land- en tuinbouw gevoelen; iets wat op zich zelf 
geen wonder is, daar toch in ‘talgemeen de meesten van 
hen, die aan de Universiteit studeeren, of uit de groote 
steden afkomstig zijn, of nauwlijks de kinderjaren ont- 
wassen, het platte land verlaten hebben. Studeeren zij dan 
later in de natuurhistorische vakken, dan gaan zij òf geheel 
in hun laboratoriumwerk op, òf zij gaan ook planten ver- 
zamelen en détermineeren; maar zelden vestigt zich hunne 
belangstelling op den tuinbouw, nog minder op land- of 
boschbouw. 
Hoe kan men nu verwachten, dat zulke jongelieden, die 
van de bodemkultuurvakken niets weten en geene belang- 
stelling daarvoor gevoelen, wanneer zij later worden ge- 
roepen tot eene betrekking, waarin zij den plantenteler 
omtrent ziekten der kultuurgewassen moeten voorlichten, 
bij hunne werkzaamheden in de allereerste plaats hun 
oog richten op wat kan dienen om de bodemkultuur vooruit 
te brengen? Eene plantenziekte boezemt hun groot belang 
in, zoo lang het geldt, de levensgeschiedenis en de ont- 
wikkelingswijze der zwam, welke haar veroorzaakt, na te 
gaan en de veranderingen te bestudeeren, die deze parasiet 
op de weefsels der voedsterplant uitoefent; m.a.w. zoolang 
zuiver botanische zaken aan de orde zijn. Nu zijn deze 
onderzoekingen van groot nut voor den praktischen planten- 
teler; maar zij vormen toch slechts een fondament, waarop 
moet worden voortgebouwd om te komen tot datgene, 
waar deze iets aan heeft. Maar de botanicus schijnt soms 
te meenen, dat de landbouwer hem al heel dankbaar 
moet zijn, als hij hem heeft geleerd, hoe de parasiet heet, 
die een bepaald kultuurgewas beschadigt, en hoe deze 
zich ontwikkelt. En toch de studie van de omstandigheden, 
waaronder de bedoelde ziekte optreedt of uitblijft, — de 
kennis van de soorten of variëteiten, welke zij aantast of 
niet kan aantasten, — de kultuurvoorwaarden, waaronder 
men haar optreden, resp. hare uitbreiding kan voorkomen, 
— de rechtstreeksche bestrijdingsmiddelen, — ziedaar 
waar het juist den landbouwer op aankomt. Aan de studie 
van de laatstgenoemde onderwerpen waagt zich menig 
2 
