45 
heeft verdrongen. De eenvoudigste defenitie van een ras 
is misschien, dat het een door den land- of tuinbouwer 
in kultuur genomen elementaire soort is. 
Het begrip „elementaire soort’ is door Hugo de Vries 
aangenomen, omdat gebleken is, dat haast in elke Linnesche 
soort een grooter of kleiner aantal groepen van planten 
optreedt, waarvan de eigenschappen even constant erfelijk 
zijn als van die groep, waaraan de naam. van de soort is 
gegeven. Een elementaire soort noemt H. de Vries daarom 
elke kleinste groep van planten (van een Linnésche soort), 
die zich van andere groepen door bepaalde eigenschappen 
onderscheidt en hare eigenschappen op de nakomelingen 
zeker vererft. Stelt men aan een elementaire soort niet den 
eisch, dat men haar van andere plantengroepen door bofauz- 
sche kenmerken moet kunnen onderscheiden, dan stemt dit 
begrip met dat van ras in landbouwkundigen zin overeen. 
De onderzoekingen te Svalöt hebben nu bewezen dat 
ook in verreweg de meeste in den landbouw verbouwde 
rassen een grooter of kleiner aantal plantengroepen voor- 
komt, die wat de erfelijkheid hunner eigenschappen betreft 
geheel overeenstemmen met die van het ras, wat de boer 
meende te bezitten; dat het laatste zoodoende ook uit 
verschillende rassen bestaat. Een zuiver rasis dus een elemen- 
taire soort en wij maken een ras zuiver wanneer wij daaruit 
alle planten verwijderen, die òf andere eigenschappen 
Bente bezitten als: het te zuiveren ras òf die hun 
eigenschappen niet constant vererven. 
Het aantal rassen, wat door bewuste gebruikmaking van 
mutaties is verkregen, laat zich niet vaststellen. Groot is 
het stellig „zet geweest, omdat zich in enkele gevallen, 
waarin kweekers van naam vermelden, dat zij sprong- 
variaties hebben gevonden, laat bewijzen, dat zij zich hebben 
vergist, in andere gevallen twijfel aan de betrouwbaarheid 
van de gevolgtrekking, die zij uit hunner waarneming 
maakten, stellig gewettigd is. Immers, dat de elementaire 
soorten van de Teunisbloem, die door H. de Vries in 
zijnen tuin werden verkregen, uit mutaties ontsproten zijn, 
wordt nog wel in twijfel getrokken, hoewel H. de Vries 
daarvan absoluut zeker overtuigd is. Het is toch zeer 
moeilijk, vasttestellen of kenmerken van een ras het gevolg 
zijn van eene kruising dan wel van eene mutatie. Indien 
