64 
Meer dan drie korrels in een pakje van de tarweaar 
evenals meer dan 2 korrels in een roggeaar wordt ook bij 
andere rassen wel aangetroffen, maar de vierde resp. vijfde 
korrel in de tarweaar, “de derde korrel in de roggeaar, is 
dan heel dikwijls zoo klein, dat het veel beter zijn zoude, 
indien het reservemateriaal dezer korrels naar de andere 
korrels ware verhuisd. Ik ken geer tarweras, waarbij vooral 
op rijken grond een zoo groot «antal pakjes met meer 
dan drie voldoend groote korrels in de aren aangetroffen 
wordt, dan bij de Wilhelmina. Men zoude de aar misschien 
iets meer gerekt wenschen, zoodat dus de afstand der 
opvolgende pakjes iets grooter werd, maar het is de vraag, 
of bij een meer gerekte aar een even groote kwantiteit 
zaad en een even groot aantal kilo's stroo geoost zoude 
worden en of het stroo zoo stevig zoude zijn als bij dit 
ras. Deze eigenaardige combinatie van eigenschappen waar- 
nemende, en deze waarneming aanvullende met het meer 
algemeene feit, dat stevig stroo heel dikwijls gevonden 
wordt bij tarwerassen met gedrongen aren, concludeeren 
wij dat tusschen deze verschillende eigenschappen in den 
aangeduiden zin correlatie bestaat. Ik ga met de opvatting 
van de onderzoekers te Svalöf mede, indien wordt aan- 
genomen, dat deze aarbouw van het Wilhelmina-ras eene 
botanische eigenschap is. Maar natuurlijk is het aantal 
korrels per pakje evenals het aantal pakjes per aar daarom 
toch eene fluctueerende eigenschap. Bij de dikkoptarwe 
is de dikke top ten gevolge van het hier meer rechthoekig 
afstaan der pakjes zelfs eene zoo sterk fluctueerende eigen- 
schap, dat op ons proefveld deze aarvorm steeds na 
weinige jaren verloren gaat, tenzij men haar door veredelen 
in ‘tras tracht te behouden. Of men daarin zelfs op den 
duur zal kunnen slagen, schijnt mij nog onzeker. Men zal 
misschien de vraag stellen, of aangenomen, dat de Wil- 
helmina-tarwe op ‘t oogenblik het tarweras is, dat den 
grootsten oogst aan zaad en stroo onder alle bestaande 
tarwerassen te leveren, in staat is, steeds No. 1 zal zijn en 
ook zal blijven? 
Men moet met een dergelijke conclusie voorzichtig zijn. 
Op den kleigrond in de Betuwe kunnen vele boeren er 
nog altijd niet toe besluiten, de Geldersche tarwe aan kant 
te zetten; en toch is de bouw van de aar van dit ras 
