67 
dat feitelijk njet bij alle individuen van een verbouwd 
ras dezelfde associatie te vinden is, met andere woorden 
men moest vinden dat de in de praktijk verbouwde rassen 
niet altijd raszuiver zijn. 
Dit is trouwens een reeds lang bekend feit. Immers 
Risler en Rimpau hebben reeds voor jaren door opzette- 
lijke proeven geconstateerd, dat het zoogen. ontaarden van 
graanrassen (zij bewezen het voor de tarwerassen Blé hy- 
bride Galland en Rivets bearded) hierdoor ontstond, dat 
in verloop van jaren de planten van een ras, dat als on- 
zuiverheid in het verbouwde ras voorkwam, door haar 
grooter weerstands-vermogen tegen weersinvloeden en 
ziekten zoo overheerschend werd, dat het oorspronkelijk 
overheerschende ras ten slotte haast volkomen dood ge- 
drukt werd. Vooral bij de zoogen. landrassen is de ras- 
zuiverheid in ‘talgemeen zeer gering, zoodat bijv. van de 
Geldersche tarwe algemeen aangenomen wordt, dat daarin 
de gebaarde en ongebaarde bepaald bij elkaar behooren. 
Bij rassen van hooge waarde koopen de landbouwers, 
indien hun ras in opbrengst te veel is achteruitgegaan, 
waartoe het toenemen der rasonzuiverheid stellig veel bij- 
draagt, op nieuw hun zaaizaad van personen, waar het 
ras bijv. door veredeling of doordat de uitwendige groei- 
omstandigheden op een andere plaats voor het bepaalde 
ras gunstiger zijn, meer raszuiver gebleven is. 
Te Svalöf heeft men het zaad van plantenindividus, die 
vooral in botanische kenmerken van die van het ras, dat 
verbouwd werd, verschilden, afzonderlijk geoogst en ook 
afzonderlijk uitgezaaid. Daarbij bleek, dat het aantal rassen, 
waardoor een verbouwd ras onzuiver gemaakt wordt, ten 
eerste zeer veel grooter is, dan verwacht werd en ten 
tweede, dat rassen, die een verbouwd ras onzuiver maken, 
niet altijd tot de minderwaardige behooren. „Het bleek, 
„zegt H. de Vries, dat iedere zoogenaamde variëteit een 
„Proteusachtige groep van vormen was. Het bleek verder, 
‚dat deze vormen zoo sterk van elkaar verschilden als 
„men vroeger nooit had vermoed en dat zij een variabili- 
„teitsgebied opleverden zoo uitgebreid, dat het in staat 
„was om in nagenoeg elke behoefte van de praktijk te 
„voorzien. Wat meer zegt, deze typen bleken vast te zijn, 
„men behoefte hen slechts af te zonderen en te vermenig- 
