74 
verder ga, zal het noodig zijn, ook deze methode van 
veredeling kort te bespreken. De werkwijze, die bij 't voort- 
brengen van nieuwe rassen door middel van kruising 
wordt toegepast, kan ik het gemakkelijkst aan rassen toe- 
lichten, waarbij, zooals bij tarwe en gerst, zelfbestuiving 
en bevruchting regel is. In beginsel is bij rassen, waarbij 
kruisbevruchting regel is, de werkwijze natuurlijk dezelfde, 
maar in de uitvoering veel lastiger en omslachtiger, omdat 
men tot het verkrijgen van een standvastig ras, kruisbe- 
stuiving een voldoend aantal jaren uitsluiten moet. 
Men begint met de meeldraden van bloemen van het 
eene ras weg te nemen, vóórdat deze stuiven en vóórdat 
stuifmeel op de stampers der bloemen van naburige 
planten kan gekomen zijn, en brengt dan stuifmeel of 
geheele meeldraden hetzij dadelijk of iets later uit bloemen 
van het andere ras in de gecastreerde bloemen van het 
eerste, terwijl men door omhullingen der betreffende bloemen 
of bloeiwijzen zorg draagt, dat eene bevruchting langs 
anderen weg is uitgesloten. Het zal wel altijd doelmatig zijn, 
van eene bloeiwijze slechts een beperkt aantal bloemen 
van hunne meeldraden te berooven en de andere te ver- 
wijderen. Bij de gerstaar knip ik het bovenste deel weg, 
verwijder verder de onderste pakjes en verwijder bij de 
vierrijige gerst ook de zijpakjes. Gecastreerd worden dus 
de bloemen, die de zwaarste korrels van de bloeiwijze 
geleverd zouden hebben. Bij de tarweaar wordt op eene 
gelijksoortige wijze gehandeld, dus worden voor 't kruisen 
ook die bloemen der aar gekozen, die de zwaarste korrels 
zouden opleveren. De omhulling om de kunstmatig be- 
stoven bloemen of bloeiwijzen laat men zitten of vervangt 
haar door eene van licht gaas, om het opeten der vruchten 
door vogels te voorkomen. De planten, die voor de kruis- 
bestuiving gekozen zijn bindt men aan er naast geplaatste 
stokken, zoodat zij niet legeren. 
Zaait men de door kruising verkregen korrels uit, dan 
blijkt dat de daaruit opgroeiende planten als regel zoozeer 
op elkaar lijken, dat men zoude kunnen meenen, reeds 
dadelijk een constant ras voor zich te hebben. 
Men kan nu de zaden van alle planten gezamenlijk of van 
elke plant afzonderlijk uitzaaien. De laatste werkwijze heeft 
al dadelijk het voordeel, dat men eene contrôle heeft op 
