94 
het feit wijzen, dat bij in den handel gebrachte nieuwe 
rassen, die door middel van kruising zijn verkregen, later 
bijna altijd planten optreden, die van het ras in eigen- 
schappen geheel afwijken. Dit komt ook heel gewoon 
voor bij rassen, waarvan de kweeker overtuigd is, dat hij 
zijn ras niet in den handel heeft gebracht, voordat het 
volkomen raszuiver bleek te zijn. Het is de vraag wat de 
oorsprong van deze nieuwe vormen is? Het meest voor 
de hand liggende vermoeden is natuurlijk, dat de kweeker 
zich met betrekking tot de raszuiverheid van zijn ras heeft 
vergist. Feitelijk komt mij dit ook de meest waarschijnlijke 
verklaring voor. Vooral bij ‘twerken op een klein terrein 
en het eenige jaren elk afzonderlijk naverbouwen van een 
zeker aantal individuen, die hunne eigenschappen op de 
nakomelingen constant blijken te vererven en dan samen 
voegen van het zaad dezer afzonderlijke plantengroepen, 
is de mogelijkheid eener vergissing bij ‘t beoordeelen van 
een toch tamelijk groot aantal individuen toch niet geheel 
uitgesloten. Houdt men zich overtuigd, dat eene vergissing 
is uitgesloten, dan ontstaat de vraag of de regel van 
Gregor Mendel wel altijd opgaat bij de betreffende plan- 
tengroep. Men zoude zich kunnen denken, dat bij de 
vorming der geslachtscellen de splitsing van den stoffelijken 
aanleg van een antagonistische eigenschap dus bijv: met 
kafnaalden en zonder kafnaalden, of roodkaf en witkaf, bij 
uitzondering een enkelen keer of enkele keeren niet was 
tot stand gekomen, dat dus eene eigenschap gedurende 
meerdere generaties in planten van een schijnbaar geheel 
constant ras recessief (latent) was gebleven en later door 
bepaalde toevallige omstandigheden de splitsing toch was 
tot stand gekomen. 
Een analoog geval, indien het met deze veronderstelling 
ook niet geheel overeenkomt, is het doorschieten van 
suikerwortels, dus het éénjarig worden van enkele individuën 
van het suikerbietenras, dat door de kultuur tweejarig 
geworden is. Hoewel men bij strenge pedigreeteelt bij den 
suikerwortel voor elken stam, dien men voortdurend voort- 
zet door het kiezen van eene enkele plant (of van weinige), 
nooit individuën neemt, die niet beslist tweejarig zijn, 
worden, door stoornis in de gewone ontwikkeling der 
planten tengevolge van allerlei oorzaken, toch dikwijls 
