106 
lande in den toekomst bij ‘t veredelen van kultuurplante 
moet worden ingeslagen. 
Over het veredelen ín het ras volgens het beginsel der 
voortgezette teeltkeuze wil ik slechts nog eene enkele 
opmerking in t midden brengen. Bij zijne kritiek van dit 
beginsel komt H. de Vries tot de conclusie, dat deze me- 
thode van ras-veredeling moet worden opgegeven, omdat 
de grondslag, waarop zij berust, dat namelijk de onder- 
linge verhouding van de eigenschappen van een ras door 
voortgezette teeltkeuze wezenlijk te wijzigen is, met uit- 
zondering der suikerbiet, gebleken is, onjuist te zijn. 
Het voornaamste bewijs voor de juistheid zijner con- 
clusie zijn voor hem de vergeefsche pogingen te Svalöf 
met de Chevaliergerst; een ander bewijs daarvoor vindt hij 
in den langen tijd, dien Rimpau noodig gehad heeft voor 
het voortbrengen van de Schlandstedter rogge. Over het 
eerste voorbeeld heb ik reeds gesproken, ') het tweede schijnt 
mij niet gelukkig gekozen en wel om de volgende redenen. 
Ten eerste begon Rimpau de rasveredeling in eenen 
tijd, waarin over de meest doelmatige wijze der uitvoering 
dezer methode nog geheel onduidelijke en tevens onjuiste 
begrippen bestonden. Het beginsel van de beste aar en 
van de zwaarste (best gevoede) korrel had op een dwaal- 
weg geleid. 
Hoewel de pedigreeteelt bij de suikerbieten reeds lang 
in gebruik was, heeft men nog vele jaren naar de juiste 
werkwijze met betrekking tot deze methode bij andere 
gewassen gezocht, voordat men het voorbeeld bij de suiker- 
bieten ten slotte is gaan volgen. Bij de graangewassen 
biedt deze werkwijze echter ook heden nog, zooals wij 
zagen, veel grootere moeilijkheden. Met de te Svalöf in 
praktijk gebrachte stamboomkultuur heeft de pedigreeteelt 
1) Von Pruskowetz deelt mede. dat bij zijne pogingen, om de Hanna- 
gerst daardoor te veredelen, dat hij de zwaarste korrel van aren uitzaaide, 
de levensduur van het veredelde ras te lang werd. L. Broekema zaaide 
de zaden van de middenrijen en van de kantrijen van aren der Groninger 
Wintergerst afzonderlijk uit. De zaden der middenrijen leverden een gewas 
op, waarvan de levensduur korter en de zaadoogst grooter was, dan van 
het uit de zaden der kantrijen verkregen gewas; deze eigenschappen bleken 
eenige jaren erfelijk te blijven. Uit deze voorbeelden blijkt, dat ook bij 
gerstrassen eene wijziging der onderlinge verhouding van de raseigen- 
schappen mogelijk is. 
